عنوان مهم نیست

برای اتاقک ابی

ز اوج غم ننوشتم که غم نصیب شوید

و یا برای علاج غمم طبیب شوید

سزاست از سر صلح و صفا دوخط سفید

به این سکوت ممتد بی کینه ام قریب شوید

وگر صدای بال محبت به گوشتان نرسید

نوای نازک این شیر بیشه را غریب شوید

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اسفند 1389ساعت 19:18 توسط رضا کاوسی |

برای شما

برای عرض سلام و درود آمده ام

به پای خسته و لنگم چه زود آمده ام

نبود خاطر تنگم خیال آزردن

فقط برای تمنای بود آمده ام

نه حرفهای قشنگم به لب روان گشته

نه اینکه فکر کنی با سرود آمده ام

برای سبز شدن دیر شد خداحافظ

دلم ز سبز شدن سیر شد خداحافظ

جوان تر از تن این سبزه زار می باید

جوان دهکده ام پیر شد خداحافظ

چه دیر یاد خراب زمانه افتادید

سوار از سر زین زیر شد خداحافظ

فقط برای کلامی در آخر دفتر

نوشته باشم ازین بام پر زنم دیگر

برای زنده نمودن دمی مسیحایی

مرا امید که این غنچه را کند پرپر

رضا

+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم دی 1389ساعت 14:28 توسط رضا کاوسی |

بدون عنوان

سلام. . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . ..

+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم خرداد 1388ساعت 0:6 توسط رضا کاوسی |

وبلاگ جدید

سلام . و اما یک خبر جدید

یه وبلاگ درست کردم برای ثبت خاطرات و یادداشتهام بعنوان یه مربی تربیتی !

بیشتر اونو آپ می کنم من بعد .

اینم آدرسش : http://morabbi.blogfa.com

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم شهریور 1387ساعت 17:35 توسط رضا کاوسی |

نفس

همیشه انتظار میکشیم

از آن زمان که پا به عرصه ی وجود می نهیم

از آن زمان که پا به سر ٬ سراسر وجودمان

غریق گریه می شود

و از شمیم انتظار لحظه های زندگی بهم تنیده می شود

خیال می کنیم لحظه ای چه شا د و مست غرق در توهمات عاشقی

نفس زنان ندای زندگی درون سینه تا ابد تنوره میکشد

وای بر خیال این نفس

و ما خیال می کنیم زندگی تمام لحظه های با صفای ماست

ولی درون سینه باز انتظار می کشیم

و انتظار و انتظار تا رسد سواری از غروب زندگی

به لب بشیر یا نذیر

کشان کشان

به سینه مان هجوم وحشت از کبودی تمام لحظه ها روان

نه دلبری نه دوستی نه مادری

بسان تک درخت کهنه ای میان دشتی از تمام خاطرات زندگی

و خالی از تمام دستهای همرهان

چه بی امان و دردناک چه ذرذره و سریع از تمام ریشه های عمرمان

برای آن همیشه

کنده می شویم

و می رویم تا جوابگوی ریشه ها و میوه ها و سایه ها و لحظه های عمرمان شویم

^رضا

+ نوشته شده در یکشنبه سوم شهریور 1387ساعت 11:46 توسط رضا کاوسی |

دل تنگی

سلام. ببخشید سر کاری بود .

این وبلاگ منه .

فوتسال به هر دلیلی حذف شد مهم نیست . خودتو عشقه

دلم واسه همتون تنگ شده مخصوصا . . .

شاد باشید و عاقبت بخیر عزیزان

یا علی مدد .

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 11:25 توسط رضا کاوسی |

نامه ی سرگشاده

^{سلام . بعد از مدتها گفتم یه چیزی بنویسم که شرمنده ی هوادارا نباشم}

^{روز معلم توی مرکز تربیت معلم یه جشن! (مراسم سخنرانی) گرفته بودن . منم با هماهنگی قبلی یه شعر از خود در وکردم}

ببخشید عکس بی کیفیته

_{با نام خدای مهربانم رقصان شده در دهان زبانم}

_{یک نامه ی سرگشاده دارم از محضرتان اجازه دارم ؟}

_{بلههههههه}

_{من نو بچه ای براه تعلیم گویم سخنی ز درس تحریم}

_{دردی که برایمان خریدند از شاخه ی یک خرافه چیدند}

_{شیرینی زهر گولمان زد خاموشی بحر گولمان زد}

_{از حسرت گندمی طلایی آمد سرمان چه خوش بلایی}

_{آن نوبچگان راه دیروز ناخورده کلام آه پیسوز}

_{تبلیغ چه گندمی نمودند عقل از سرمان چه سان ربودند}

_{گفتند براه سخت تعلیم درسی ست سه واحدی چو تحریم}

_{باید که بخواب غوطه ور بود باید ز زمانه بی خبر بود}

_{اینجا همه درسها سراب است تایید قبولی ات بخواب است}

_{خوش باش دمی که وقت بازی ست}

_{استاد چو خوابی ٬ از تو راضی ست}

_{چون ترم چهارم آمد از راه بر سر بزدیم گاه و بیگاه}

_{فرصت چو نسیم رفت از دست ماندیم به جهل دست بر دست}

_{تحصیل شد این دو سال ٬ تحریم دیگرچه سخن ز جشن و تکریم ؟}

_{از سوز دل این سخن برآرم من ٬ علم معلمی ندارم}

_{از زیر تُنی هزار تقصیر از سوز دلم تو پند برگیر}

_{هرچند که راه پر ز سنگ است گر خسته شوی عزیز ننگ است}

_{گویند مرا دلیر مردان ! خاموش شو ارنه افتی از نان}

_{خاموش شو ای چغوک بد نام بر وجهه ی خود مگیر دشنام}

_{چون آینه بهرت ایستادم ای ترم یکی مبر ز یادم}

_{این بزم برای من بزرگ است شهنامه ی میزبان سترگ است}

_{افسوس که رستمی ندارد شمشیر مجسمی ندارد}

_{رزم است ولی دلیر مردان گشتند بخواب ناز زندان}

_****

_{گفتم برتان ز ناله هایم اینجا همه جمع و من جدایم}

_{امّید که چون منی نباشید آب از بر هاونی نباشید .}

_{محمد رضا کاوسی . فوق دیپلم امور تربیتی .}

_{تربیت معلم آیت الله طالقانی قم}

_{خوب باید توضیح بدم این شعر یه اثر ادبی نیست ! فقط خواستم حرفم رو بزنم . همین . البته تمامی انتقادات رو صمیمانه در آغوش می فشاریم .}

+ نوشته شده در پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت 22:13 توسط رضا کاوسی |

نوروز 87

سلام

نوروز ۸۷ مبارک .

عید شما مبارک . عیدی ما یادت نره ها!

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 16:27 توسط رضا کاوسی |

رخت نو

به نام خالق زیبای زیبایی.

رخت کهنه بوی نا خوش میدهد .

باید آن را برکنم .

مژده ی دیدار یار رخت نو بر قامت دل دوخته

سر بزیر از شرم رخت کهنه ام .

پارگی هایش دله دلدار را آزرده است .

او برایم رخت نو آورده است .

من چنان سیمای جنگل بعد اشک آسمان شرم بر پیشانی ام وا مانده است

باید اینک رخت نو بر تن کنم .

+ نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت 0:48 توسط رضا کاوسی |

همدان

^{این پست رو از همدان می نویسم . شهر قشنگیه . ۳ روزه اینجام . جشنواره ی هنری مراکز تربیت معلم اینجاست منم رشته ی شعر شرکت کردم . توی تربیت معلم نزدیک میدان هگمتانه ساکن هستیم . الان از یه کافی نت توی چهار راه تختی این پست رو می نویسم . بعد از ظهر هم غار علی صدر میریم . شاید . فردا اختتامیست . اردوی قشنگی بود .}

^{از یادم نمی ره . شعری رو که توی مسابقه شرکت دادم رو می نویسم .}

^{خوشا روزی نشان از یار دیدن}

^{چه خوش بی در پی اش گریان دویدن}

^{خوشا در هر دو عالم چشم عاشق}

^{به غیر از نرگش شهلا ندیدن}

^{خوشا بوسیدن گل شور بلبل}

^{خوشا از خاک راهش بوسه چیدن}

^{به عمری درد و هجر و آه و زاری}

^{خوشا یک لحظه بر کویش رسیدن}

^{چو خورشید و مه اندر کف نهادند}

^{خوشا نا دیدن و او را خریدن}

^{چه خوش باشد به یادش مست بودن}

^{به مستی سوی او هر جا پریدن}

^{خوشا در هجر او با چشم خونبار}

^{به امید وصالش آرمیدن}

^{خوشا اشکم به صحرای عرافات}

^{به استغفار بر تربت خزیدن}

^{خوش آن دل در عروج پنج گانه}

^{ز شوق لطف ان زیبا تپیدن}

^{خوشا مولا به وقت سجده ی عشق}

^{کمال عاشقی را آفريدن}

^{خوشا جان دادن و ني نامه خواندن}

^{خوشا پيراهن از هجران دريدن}

^{به ياد گوشه ي ابروي دلدار}

^{خوشا خمخانه اي را سركشيدن}

^{؛ رضا ؛ بودن به وصل و درد و درمان}

^{خوشا عاشق شدن هجران كشيدن}

^{رضا كاوسی}

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386ساعت 9:21 توسط رضا کاوسی |

یا صاحب الزمان

_{روز و شب در حسرت یک لحظه دیدار تو ام}

_{من غلام عشقم و مخمور و بیمار تو ام}

_{جمعه ای دیگر شد و در میکده باز آمدم}

_{غرقه در هجران تو با سوز و آواز آمدم}

_{آمدم یک بار دیگر ساقیا مستم کنی}

_{خود مرا آورده ای تا راستین دستم کنی}

_{در زمستان غرقم و امّید فردای بهار}

_{جان نا قابل فدای یک نگاه مست یار}

_{یا ز چشمم پرده بر کن یا که جانم را بگیر}

_{عاشق آزادیم در هجر جانانم اسیر}

_{این که بگذاری مرا بر حال خود رسم تو نیست}

_{مدعی پرسد ز من دیوانه آقای تو کیست ؟}

_{مهدی صاحب زمان نام خریدار من است}

_{من غلام اویم و او در خفا یار من است}

_{بر دو چشمانم نظر کن چون تر است از هجر تو}

_{مرغ دل در سینه بی بال و پر است از هجر تو}

_{ندبه خوانان جملگی مست دو ابروی تو اند}

_{کودک و پیر و جوان دیوانه ی کوی تو اند .}

^رضا

+ نوشته شده در جمعه سیزدهم بهمن 1385ساعت 23:49 توسط رضا کاوسی |

یا امام رضا

^{یا ضامن آهو دله من تنگه نگاته این قلب ترک خورده ی من آقا فداته}

^{آقا یه نظر به این دله خسته نگا کن این عاشق رو سیاه زائرو صدا کن}

^{یا ضامن آهو تشنه ی جام شرابم با یاد حسین و حسن و علی خرابم}

^{تو مدرسه ی عشق آقامو حضرت عباس اونی که مزار تشنگیش نزدیک دریاست}

^{لب تشنه می گفت تشنه هایی که در خروشید بی یاد حسین تشنه لب آبی ننوشید}

^{تو صغاخونت یه جرعه آب از آنه ما کن ما مجنونا رو ز جمع عاقلا جدا کن}

^{ما مجنونیم و دیوونه ی یه نیم نگاهت در حسرت این یه نیم نگاه گدای راهت}

^{یا امام رضا یه جمعی عاشق داریم امشب ما تو قلبامون داغه شقایق داریم امشب}

^{ما حلقه به گوشان سر کوی تو هستیم ما باده پرستان ز می عشق تو مستیم}

^{عطر خوش صحن آزادی عجب صفایی هنگام اذان و نای و نی عجب نوایی}

^{یا حرم و صحنای با صفاتو عشقه اشک چشه زائرا و خادماتو عشقه}

^{من خاک کف پای تمومه زائراتم هر چی تو بگی هر چی بخوای من که < رضاتم >}

^{رضا کاوسی}

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آذر 1385ساعت 22:38 توسط رضا کاوسی |

دانشگاه تربیت معلم آیت الله طالقانی

سلام . بالاخره بعد از مدت ها نوشتم . الان توی قم هستم . دانشگاه تربیت معلم آیت الله طالقانی قم .

تنگ است دلم برایت ای عشق این جام می ام فدایت ای عشق . . . . . .

نفر دوم نشسته از سمت چپ

+ نوشته شده در دوشنبه ششم آذر 1385ساعت 16:5 توسط رضا کاوسی |

روز پدر

خجسته میلاد پدر رسالت و امامت حضرت علی (ع) و روز پدر را به همگان به ویژه پدران مهربان تهنیت عرض می‌نمایم .

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم مرداد 1385ساعت 13:23 توسط رضا کاوسی |

. - .

+ نوشته شده در شنبه سی و یکم تیر 1385ساعت 23:44 توسط رضا کاوسی |

تسلیت

ايام سوگواری دخت گرامی پيغمبر اسلام

حضرت فاطمه سلام الله عليها

را به محضر حضرت ولی عصر{عج ا... } و شيعيان آن حضرت

تسليت عرض می کنيم .

دوباره ياد مدينه می کنه بيدار

پهلوی بشکسته و ياس و در و ديوار

شير خدا دستای بسته در سوخته

چشمای ياسی که به چشم مولا دوخته

+ نوشته شده در شنبه بیستم خرداد 1385ساعت 12:48 توسط رضا کاوسی |

مناجات

به نام حضرت حق

بار خدایا . سعادتم در جستجوی توبودن است .

ترسانم که راه را تا به آخر نپیمایم .

از شر نفسم به تو پناه می برم . تو تنها امید بی کسانی .

راهنمای گمراهانی .

جانی .

دلم را بیدار گردان تا حس کند حضورت را . و چشمانم را روشن گردان تا ببیند جمالت را . و لبهایم را عطا کن ذکر دائمت را .

از من بگیر بدیهایم را . بگیر حسدم را . بگیر طمع ام را .

و بگیر هرآنچه را که دلم را از قرب درگاهت دور می کند .

مرا در مسیر راست هدایت فرما .

ای هدایت کننده ی هدایت شوندگان /

مرا در زمره ی کسانی قرار ده که جرعه ای از جام معرفت تو را سر خواهند کشید .

مرا به حال خود وامگذار . امیدم را از درگاهت نا امید مگردان .

ای امید کشتی شکستگان در طوفان

با قدمهای لرزان و چشمانی گریان و دلی امیدوار به لطف پروردگار قدم در راه عشقت نهادم و کفهای پر گناه خود را ملتمسانه به سویت دراز کردم .

شرمسارم از بدی خود . شرمسار از کفران نعمتی که کردم .

چشمم دادی که حق ببینم و هدایت یابم

غیر دیدم و به گمراهی رفتم .

گوشم دادی که حق بشنوم و هشیار گردم

غیر شنیدم و گرفتار گردیدم .

زبانم دادی که حق بخوانم و ذکر تو را بگویم

کفر گفتم و از جمال تو دور افتادم .

جمالم دادی تا کمالت را ببینم

کمال از خود دیدم و جمال را دلیل آن دانستم .

قلمم دادی که جان گدازم و به توصیف جمال تو پردازم

در طلب فرصت و مکنت نوشتم هرآنچه خوش آیند غیر بود .

جانم دادی تا در راه عشقت خالصانه فدا کنم

جان در راه هوس باختم و تباه کردم .

روشنم داشتی و چراغ معرفت را با جهل و نادانی خاموش داشتم .

چراغ هدایت از بهر نجاتم فرستادی

و من در پی چراغ زندگی خانه ی دنیایم .

چه نیکو بنده داری کردی و چه ناسپاسی کردم .

ای وجود نور . ای تمامیت عشق معبود من

با دستهای پر از گناهم به امید بخشایشت امیدوارانه به سویت اشاره می کنم .

پذیرای دله پر از امیدم کسی جز تو نیست .

مرا بپذیر ای همیشه مهربان بخشاینده .

و مرا روزی ده که همیشه در راه تو باشم .

و روزی ام کن که رضای تو را بر همه چیز مقدم دارم .

و روزی ام کن تا بمیرم در حالی که از شراب معرفتت مست گردیده باشم .

به امیدت ای مهربانترین مهربانان .

رضا.

+ نوشته شده در جمعه پنجم خرداد 1385ساعت 0:33 توسط رضا کاوسی |

. . .

^{سنگين شده کوله بارم در کوله ام غصه دارم}

^{وين کوله باره گران را بر شانه ام می گذارم}

^{تنها و غمگين و خسته از درده غربت شکسته}

^{اين قلبه بی يار و ياور يک گوشه تنها نشسته}

^{سنگه صبوری ندارم بر شانه اش سر سپارم}

^{جز سايه ام همدمی نيست از سايه هم در فرارم}

^{نوره اميدی نمانده ما را کسی جان نخوانده}

^{جانانه خوانديم و رفتند تيری به جانم نشانده}

^{در کوچه های غريبی در انتظاره تو ماندم}

^{با سوزه آهی پر از عشق نام قشنگه تو خواندم}

^{ای غنچه ی پاک و معصوم تنها تو بودی حبيبم}

^{دوری ز من می کنی باز من بی تو اينجا غريبم}

^{ای آسمانها بباريد اين ديده آبی ندارد}

^{اين قلبه مجروح و بيمار ديگر گلابی ندارد}

^{ای بهترين مونسه من تنها تويی جانه جانم}

^{دور از تو در سينه غوغاست نام تو دارد زبانم}

^{دردی که در سينه مانده ديگر دوايی ندارد}

^{وين غخچه ی پرپره عشق ديگر شفايی ندارد}

رضا کاوسی

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1385ساعت 18:47 توسط رضا کاوسی |

آسمون و دریا

^{این آهنگ رو قبلا می خواستم گوش کنید اما نمیشد . حالا لینکشو گذاشتم .}

بی ترانه پر گریست

این شعرم خودم گفتم ولی کامل نیست . . . .

^{تویی اونجا تک و تنها میونه یه جمع روشن}

^{منم اینجا در پی ما . تک و تنهای تو و من}

^{تو مثه یه آسمونی منم اون کوچولو دریا}

^{آسمون که ابری میشه دریا میشه پر غوغا}

^{اگه دریااااااااا آبی رنگهههههههه از نگاهههههههه آسمونههههههه}

^{چه خوبه که رنگه دریا همیشه آبی بمونه . . .}

...ادامه دارد

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385ساعت 19:29 توسط رضا کاوسی |

میلاد مبارک باد

میلاد

حضرت محمد مصطفی صلوات الله علیه

بر همه مسلمانان جهان تبریک و تهنیت

باد .

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 21:42 توسط رضا کاوسی |

کمی تنها

^{کمی از نیمه شب رفته .}

^{تمامه حرفهای قاصدک مانده . شبی دیگر . بدور از تو .}

^{ندارد دل یکی محرم به درد دل . ندارد باز هم جانا . ستاره آسمان امشب .}

^{دلی مانده لبه دیواره تنهایی .}

^{دو شمعه رو به در خیره که می دانند این در وا نخواهد شد دگر باره .}

^{دو چشم منتظر . در خلوته اندوه .}

^{اما با دلی آگاه از بی سودیه این انتظاره خسته ی تنها .}

^{درون یک قفس مرغی به نام عشق زیبنده .}

^{چه پر کنده .}

^{چنان مرغانه سرکنده . نوایی می زند از سوز آکنده .}

^{به شعرم خستگی پیداست .}

^{می بینید .}

^{کلامم غرق در ایهام و درد دل .}

^{کبوتر باز هم با سر شبه خود را به دوش غم سحر کرده /}

^{نمی دانم دله دیوانه ام امشب چه می خواهد . نمی دانم چه می داند .}

^{نمی دانم دراین تنهاییه تنها به دور از تو چه می خواند .}

^{خدا داند دله تنگم ازین تنهایی و دوری چه بر این چشم می راند .}

^{دله تنگم تحمل را نمی داند . صبوری را نمی داند .}

^{به دل گفتم مدارا کن . نمی خواهد .}

^{تو می دانی دلم جز نام نیک تو دگر نامی نمی خواند .}

^{بگفتم اشک را امشب کمی غرقم به دریا کن . جوابم را نمی داند .}

^{غم هجران چنان سنگین و مبهوت است بر قلبم که اشکی بهر خاموشیه این آتش نمی ماند .}

^{بگفتم شعر را لبریز شو این سینه رسوا کن . نمی خواند .}

^{دگر غیر از غم هجران دلم شعری نمی داند .}

^{کجایی نامه تو آرامشه جانم . صدای تو طنیننی بهر درمانم .}

^{سلامت نوش دارویم . بجز تو در جهان دیگر نگاری را نمی جویم .}

+ نوشته شده در جمعه یازدهم فروردین 1385ساعت 0:38 توسط رضا کاوسی |

خدایا یاری ام کن

یه درد دل با خدا

دلم تنگ نگاه آشناییست

دلیل اشک امشب هم جداییست

شبم تاریک تر از هر شب ای وای

دلم ابر بهارو بر لب ای وای

خدایا غرق گردابم . کجایی ؟

زهجران سخت بی تالم . کجایی؟

نمی بینی مگر مجنون و مستم

نمی گیری چرا ای شاه . دستم

تو ای جانه من و ای جانه جانان

تو ای آرامش این قلب لرزان

سجوده بر تو عشقه آتشینم

ببین مرغم که در بند زمینم

چرا دور از تو ماندم ای شهنشاه

در این ماتم بنالم گاه و بی گاه

یکی از بندگانت دل ز ما برد

ولی هجران دوباره سینه آزرد

خدایا عاشقم دانی که پاکم

تو در جانه من و من بند خاکم

نمی بینی مگر مجنونم از عشق

تو می دانی خدایا چونم از عشق

خداوندا پناهی جز تو هرگز

به ایمانم گواهی جز تو هرگز

اگر بر بنده ی تو عاشق هستم

به عشق روی تو اینگونه مستم

دلیله اشکهایم دوری از توست

اگر زیباست او زیباییه توست

نیستان سهم ما از عشق دوریست

بزن نی مرحم عاشق صبوریست

نیستان درد دلهایم فزون است

ببین آواز نی را غرق خون است

نیستان ای نیستان قصه دارم

ز هجرانه خدایم غصه دارم

خداوندا ز رویت شرمسارم

که تاب دوری از او را ندارم

تو را در جان او دیدم خدایا

تو می دانی که باریدم خدایا

تو در جانش چنان پروانه بودی

دلم را باز هم از من ربودی

اگر زیباست رویش ازتو زیباست

وگر درعشق غرقم ازتو دریاست

ز تو یک خواهشی دارم خداجان

تو درمانی و بیمارم خداجان

اگر از آن نیستان دور ماندم

اگر عمری ز هجرانه تو خواندم

به حقه هرچه خوبی درزمین است

به حقه آنکه درعشقت نگین است

غم این هجررا درمان کن ای یار

من واو را تو هم پیمان کن ای یار

من و او را وصالی جاودان ده

من و او را عروجی همزمان ده

توکل بر تو دارم یاری ام کن

ز هجران بی قرارم یاری ام کن

+ نوشته شده در شنبه پنجم فروردین 1385ساعت 21:42 توسط رضا کاوسی |

سپید

^{امشب . که هوا سرد تر از دیشب بود}

^{انگار قناریه دلم باز گریست}

^{انگار تمام کوچه ها غرق غم است}

^{انگار کسی گفت به تکرار : بایست .}

^{امشب همه جا همهمه و غرق سکوت}

^{امشب دله من همهمه ها را نشنید .}

^{وای ای وای چه بر قلب تو بگذشت عزیز}

^{جای خالیه تو بر بوته ی غم آتش زد}

^{سوخت این دل ز غمه دوریه تو}

^{وای امشب دله من تنها بود}

^{دست من}

^{کرد اسیر . اشک لبریز شده از قفس دیده ی دل}

^{کاش دستان تو حتی یک بار}

^{صورت از اشک دلم پاک کنند .}

^{کاش حتی یک بار}

^{سر من . شانه ی تو . گریه کنم تا دم صبح}

^{کاش حتی یک بار}

^{دست احساس تو}

^{این موی پریشان شده را لمس کند}

^{کاش روزی صد بار}

^{دستهایم بفشاری و بگویی که رضا دل تنگ است}

^{و بدانی که رضا دل تنگ است}

^{کاش روزی صد بار}

^{زلفه بر باد مرا شانه زنی}

^{کاش وقتی دله تو}

^{بهر آواز گلی غمگین است}

^{شانه ام تکیه گه بارش اشکت باشد .}

^{و بدانی که تو را همراهم .}

^{کاش امشب}

^{تو هم اینجا بودی}

^{کاش تنهاییه من با قدم عاشقه تو پر می گشت}

^{کاش روزی برسد که دگر اشک مرا}

^{سپر کاغذیه آن دسمال}

^{نشود مرحم درد .}

^{کاش روزی برسد که تو با من باشی.}

^آمین

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم اسفند 1384ساعت 23:55 توسط رضا کاوسی |

باد صبا

^{ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست}

^{به هوای سر کویش پر و بالی بزنم}

+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم اسفند 1384ساعت 13:57 توسط رضا کاوسی |

دله عاشقم خدایا تو ببین چقدر تنگ است

^{دلی دارم مسلمان وار . عاشق . کمی مجنون تر از بیمار . عاشق .
دلی دارم کبوتر وار مجنون . به یاد مهر تو ای یار . عاشق .
دلی دارم گریزان از سیاهی . مثاله غنچه ای تب دار . عاشق .
دلی دارم دمادم غرق تکبیر . چو ابری غرق باران زار . عاشق .
دلی دارم جنون از او فراری . نمی بیند ز تو آزار . عاشق
دلی دارم خریداری ندارد . به جز محبوبه ی غمخوار . عاشق .
دلی دارم تمام هستیه من . به چشم عاشقه دلدار . عاشق
دلی دارم ز هجران رخت تنگ . به زیبا دختره دربار . عاشق
دلی دارم فدای آن فرشته . دلم را از زمین بردار . عاشق}

^{دلی دارم غمی دارد کمی سخت . کمی محتاج یک تیمار . عاشق}

^{دلی دارم مسافر . مقصدش عشق . خدایم ره کند هموار . عاشق}

^{دلی دارم دلت را آرزومند . دلم دانی شده بسیار . عاشق ؟}

^{رضا کاوسی .}

+ نوشته شده در چهارشنبه دهم اسفند 1384ساعت 17:47 توسط رضا کاوسی |

دلم

^{دلم دائم فدای روح و جانت}

^{فدای ابروان چون کمانت}

^{دلم مجنون وقت با تو بودن}

^{تو را در مثنوی هایم سرودن}

^{دلم دیووانه ی روی نکویت}

^{به وقت می منم مست سبویت}

^{دلم مجروح تیغ چشم هایت}

^{تمام هستی ام جانا فدایت}

رضا

+ نوشته شده در سه شنبه دوم اسفند 1384ساعت 0:6 توسط رضا کاوسی |

ولنتاین

روز عشق مبارک

روز عشق مبارک عزیز

تقدیم با عشق

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 23:14 توسط رضا کاوسی |

سلام

+ نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن 1384ساعت 23:24 توسط رضا کاوسی |

رز سرخ

تقدیم با عشق

+ نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن 1384ساعت 14:42 توسط رضا کاوسی |

توکل بر خدا آرامش دهنده ی دل ها

^{گفتگو با خدا}

خدا پرسید : پس تو می خواهی با من گفتگو کنی ؟

من در پاسخ گفتم : اگر وقت دارید .

خدا خندید : وقت من بی نهایت است .

در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی ؟

پرسیدم : چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد ؟

خدا پاسخ داد :

کودکیشان . اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوند عجله دارند که بزرگ شوند .

بعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند .

اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند .

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده .

اینکه آنها به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند .

دستهای خدا دستانم را گرفت

برای مدتی سکوت کردیم

و من دوباره پرسیدم : به عنوان یک پدر می خواهید کدام درس زندگی را فرزندانتان بیاموزند ؟

او گفت : بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد . همه ی کاری که می توانند بکنند اینست که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند .

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند .

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ایجاد کنیم . اما سالها طول می کشد تا این زخم ها را التیام بخشیم .

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد . کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .

بیاموزند که انسانهایی هستند که آنها را دوست دارند . فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند .

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند اما آن را متفاوت ببینند .

بیاموزند که کافی نیست که فقط دیگران را ببخشند . بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند .

من با خضوع گفتم : از شما به خاطر این گفتگو متشکرم . آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟

خداوند لبخند زد و گفت فقط اینکه ؟

^{بدانند من اینجا هستم . همیشه}

با تشکر از وبلاگ GQI

و بیاموزیم که توکل بر خدا

باعث می شود خداوند دری را به روی مان باز کند .

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم بهمن 1384ساعت 19:12 توسط رضا کاوسی |