عنوان مهم نیست

مرا ببخش .

سکوت تو مرا در خود غرق کرد .

دل خوش فردای زیبایی بودم .

با خودم گفتم رفت . و دیگر نمی آید .

اما منتظرت ماندم . نیامدی .

صدای پدرم را شنیدم که می گفت . . ..

دیگر نه مجالی برای ماندن بود و نه تو بودی

اما باز هم تو رنجیدی ...

خودم را نمی بخشم .

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم آذر 1384ساعت 15:48 توسط رضا کاوسی |

و خدا نزدیک است

^{کاش میشد که نخواند آیه نومیدی . کاش میشد ننوشت خط به خط شعر غروب . کاش دستهایم را آسمان پر می کرد تا که پرواز کنم ناله آغاز کنم شرح این هجر گران است گران . دلم از ترس غروب بس نگرانست بدان . اگر امروز تحمل دارم به امیدیست که روزی دیده بیدار کنم با نورت دل پر غصه ام آزاد شود از غم هجر .آری ای دوست بدان . صبر بر هجر شده کار دلم و دراین کار ببین پر خون است . اشک این صادق عشق . اشک این معنی عشق نتوانسته غمم سرد کند . آتش هجر تو .
باز شکر است خدا را . که تو را گر چه از راه دراز . گرچه از دیده دل گر چه این سان
دارم . و تو را دارم و تو را دارم و خدایم را شکر که تو را دارم و خدایت را شکر که تو را دارم . و خدایا شکر و خدایا شکر . باز هم صبر کن ای دل . خنجر عشق هنوز مینوازد جگرت . باز هم صبر کن ای دیده که اشک روز و شب می بارد گرچه گاهی خون است گر چه این دل ز غمش بیمار است گر چه این دیده ز عشق روز و شب بیدار است . باز هم هست خدا . و خدا از دل من بیشه تو می داند یار . عشق را از دل من بیشه تو می خواند یار و خدا نزدیک است و خدا نزدیک است .}

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آذر 1384ساعت 21:35 توسط رضا کاوسی |

جواب مرا چه کسی خواهد داد ؟

گمگشته ام را پیدا می کنم روزی ؟

دردهایم را آیا روزی درمان می کند نگاهت ؟

آن چشمهایت را می بینم روزی ؟ اشکهایم را می بینی روزی ؟

دل تنگم قرار می گیرد آیا ؟

غصه هایم را به شادی تبدیل می کند خدا آیا ؟

آیا شب تارم سحر می شود ؟

چگونه تحمل می کند دل بی قرارم دوریه تو را ؟

گمگشته ی من کجاست ؟

دور از من چگونه است ؟ آیا می داند دور از او چگونه ام ؟

چگونه تحمل می کند دوریه مرا ؟

چگونه به پایان می رسانم روز را ؟ و می داند آیا که چگونه به صبح می رسانم شب را ؟

روز و شبم در هجران گمگشته ام هزاران سال می گذرد .

آیا خدایی هست که یاری ام کند ؟

آیا خدایی هست که اشکهایم را

غصه ام را و تنهایی ام را درمان کند ؟

آیا خدایی مهربان هست ؟

آیا بنده ی عاشق خود را رها خواهد کرد ؟

آیا خدای آسمان دلم را نخواهد دید ؟

آیا روزی مرا به گمگشته ام خواهد رسانید ؟

روزی شود آیا که تو را ببینم ؟ و زمزمه کنم هزاران بار

دوستت دارم

آیا شود روزی که سر روی شانه های تو بگذارم ؟

صدای گریه ام را بشنوی . اشکهایم را ببینی و عشقم را بفهمی

آیا شود روزی ؟

روز را به شب و شب را روز می رسانم فقط به امید دیدار تو .

قسم به شب وقتی که سپیده ی صبح خواهد دمید . قسم به صبح وقتی که خورشید طلوع خواهد کرد . زندگیه دور از تو را فقط به امید وصال تحمل می کنم .

مرا فراموش نکن .

رضا

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آذر 1384ساعت 13:6 توسط رضا کاوسی |

تقدیم به تو که دوستت دارم .

^{به نام آفریدگار عشق}

^{درد دلم تازه شود وقت نگاهم به گلی}

^{نی بزن ای دریده دل ای تو که غرق گفتنی}

^{ناله ی نی دلیل شد به حرف های گفتنی}

^{نی بزن و سوار شو به نغمه های ساز خود}

^{بیا دوباره گوش کن ز سینه ام تو راز خود}

^{درد دلم زیاد شد اشک دوید و رود شد}

^{دوباره هجر دیدنت به دیده ام چو دود شد}

^{عدالتی ! عنایتی ! اشک مرا ندیده ای ؟}

^{ندیده دل فروختم ندیده دل خریده ای ؟}

^{هر آنکه با تو کار نی بدیده است روی تو}

^{من که ملول و عاشقم غم زده ام زه خوی تو!}

^{صدای نی دل مرا دوباره زخمه می زند}

^گ^{هی به اشک بیستون گهی به تیشه می کند}

^{از دل بی قرار خود خجالتی کشیده ام}

^{ز عشق خون شد و تو را هنوز من ندیده ام}

^{امانت است قلب ما چگونه می کنی جفا}

^{ز عشق پر پر است او غمی دگر مکن روا}

^{کمی به درد ما برس تو را به جان عاشقت}

^{خوب بداند این دلم که او نبوده لایقت}

^{دیده ببستم از همه به آرزوی دیدنت}

^{چشم به در بدوختم به حسرت رسیدنت}

^{کلام آخرینه من بیا که زخم خورده ام}

^{شفای من نگاه تو. تو را ندیده مرده ام}

^{رضا .}

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آذر 1384ساعت 10:28 توسط رضا کاوسی |

سوگند نامه

به نام عشق . خالق عشق . نگهدارنده ی عشق . جلا دهنده ی عشق و آفریدگار عشق من .

زخمه ای زد روزگار بر شکسته تار ما

ناله ای آمد برون از دل بیمار ما

عشق . واژه ای غریب در دنیای محصور در توهمات امروز

عشق . رویای دلهای پاک و آرزوی پاک دلان این رویاست .

آری عشق زیباست

و عشق متولد دلی پاک است که پر شده از نور محبت و دمیده شد در آن لطف خدایی و جدا شد از دنیای مادی و دیده را از غیر او ببست و او را دید . چه . حتی دیده نشده با چشم خاکی .

و لحظه ای بود روحانی و مقدس که عشق در دل کوچک و غمگینم روئید و دلم را پر نور کرد و تنهاییم را پایانی مقدس بخشید و هر روز این نهال زیبا رشد کرد و ریشه دوانید و شاخه گسترانید و تنومند شد و به اعماق وجودم رخنه کرد و جزئی جدایی ناپذیر شد و زندگی ام را مسیری مقدس بخشید و مرا کمال داد و نگاهم را زیبا کرد و باعث شد تا غیر تو را نبینم و هر لحظه به یاد تو باشم و هر لحظه قوی تر گشت و نامش شد :

عشق

و سوگند به لحظه مبارک روئیدن عشق . هرگز این درخت تنومند را از قلبم جدا نخواهم کرد و تا ابد این سینه را منزلگهی جاویدان برای عشق خواهم داشت و تا ابد به تو عشق خواهم ورزید .

تقدیم به رویای روز و شبم

فرشته آسمانه همیشه آبی ام

رضا

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 16:35 توسط رضا کاوسی |

چرا ؟ چرا ؟ به دل بگو چرا ؟

^{دل شکسته مرا ازین شکسته تر چرا}

^{لباس کهنه ی مرا ازین دریده تر چرا}

^{دل پر از غم مرا غم تو خون کند چرا}

^{ببین فراق روی تو به دیده چون کند چرا}

^{ز دیده خون ببارم و نفس نفس زنم چرا}

^{دوباره حرف مردن و دم از قفس زنم چرا}

^{ز نی نوای ناله های کهنه می دمد چرا}

^{کبوترم در این قفس ز دانه می رمد چرا}

^{کبوتر امید من پری نمی زند چرا}

^{بگو به این شکسته دل سری نمی زند چرا}

^{دل پر از غم مرا کسی نمی خرد چرا}

^{فرشته ای به باله خود مرا نمی برد چرا}

^{ز عشق پرپرم ببین ببین که بی سرم چرا}

^{که عشق اولین شده گناه آخرم چرا}

^{چه می تپد به سینه ام به سینه می تپد چرا}

^{گهی به عشقی و گهی به کینه می تپد چرا}

^{تو را ندیده عاشقم ندیده عاشقم چرا}

^{خمار این دقایقم در این دقایقم چرا}

^{زنی به شعرهای من ز سخره خنده ای چرا}

^{بگو به او که بیستون به تیشه کنده ای چرا}

رضا . کاوسی

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آذر 1384ساعت 17:56 توسط رضا کاوسی |

واسه اهل دله

دستهایم را بین خالی از آنچه که باید باشد .

جیبهایم را بین خالی از آنچه که باید باشد

چشمهایم را بین پر شد از آنچه نباید باشد

وین دله ساده ی من پر شد از آنچه نباید باشد

گنه اینست که از روح خدا ساخته ایم

گنه اینست که در بت کده دل باخته ایم

گنه اینست که عاشق شده است این دل ما

و به این کهنه گنه می نازد

و دلش را و همه زندگی اش را بی ریا می بازد .

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384ساعت 20:15 توسط رضا کاوسی |

شعر من در طلب توست که آید به زبان

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش

زده ام فالی و فریاد رسی می آید

^{گفتگوییست میان من و چشم و دل و تو شرح این قصه نیاید به زبان لیک شنو}

^{گفتم ای چشم چرا جان مرا ریش کنی اشک را از قفس خویش چرا بیش کنی}

^{گفت این درد مرا زمزمه ای سوزان است اشک هایم همه از هجر رخ جانان است}

^{روز و شب در طلب روی مهش گریه کنم همه را بینم و هیهات به این غم چه کنم}

^{ماه رویست ولی چهره ز ما پنهان است نتوان گفت که او بر دل تو مهمان است}

^{چشم گفتا به دلم حرف و سخن بسیار است گو چرا مالک این دیده و دل بیمار است}

^{دل سر آغاز غمش یاد خدا کرد و بگفت ناز کم کن که درین باغ بسی چون تو شکفت}

^{اگر امروز چنین مست و خرابم بینی خوش تر آن ست که پای سخنم بنشینی}

^{وگر امروز فراقش به تو صد شعله رواست بعد وصلش تو بدان یکسره دل شورو نواست}

^{خوش نوایست که دل در طلب یار بسوخت به چه فرخنده تبی این دل بیمار بسوخت}

^{سوخت دل از غم عشق و همه جا عاشق تو که تویی عاشق و این عشق نشد لایق تو}

^{گفتم ای دل اگر آن یار تو را کرد رها گفت شکوایه برم ناله کنان پیش خدا}

^{که خدایا تویی آن کس که مرا عشق نهاد یاریم کن که دلم خالی از این عشق مباد}

^{و خدا از دل من بیشه تو می داند یار عشق را از دل من بیشه تو می خواند یار}

^{قصه کوتاه کنم شرح سخن بسیار است که سر عشق به تفسیر جهان بر دار است}

^{رضا . کاوسی .}

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آذر 1384ساعت 11:15 توسط رضا کاوسی |

خدا بزرگه رفیق

من تک و تنها میان این سفر

این مسیر لحظه لحظه پر خطر

رو به سوی عشق می آید دلم

عشق باشد حل درد و مشکلم

از خدا خواهیم توفیق عمل

از طلوع عشق تا روز ازل

دستهایم رو به سوی آسمان

او کند یاری دلم را بی گمان

سازکی دارم کمی هشیارتر

از نی و تار و دگر سازان بتر(بهتر)

ساز من مشق نوایی می زند

نت به نت درد جدایی می زند

خط به خط دیوان من از آن تو

این منم مجنونه هم پیمان تو

این منم آنی که از جان شست دست

آن که معشوقش تویی قلب منست

خود به دریا زد دل و خم سر کشید

از دیار خاکیان او پر کشید

رفت تا جایی که جز او را ندید

ناله ای از سوز جانش بر کشید

گفت یارب مقتدای ما تویی

بی کسم جانا خدای ما تویی

وز درونم از همه آگه تری

مهربانی از همه خوبان سری

چاره کن دردم که درمانم تویی

قوَّت آن عهد و پیمانم تویی

درد من درمان ندارد جز خدا

باشد امّیدم ز غیر از او جدا

هر که عاشق شد غمش بسیار شد

پس خدای مهربان غمخوار شد

آخرین بیت ام به روی توست یار

خوب دانی نیست بر این دل قرار

مهربانم از خدا خواهم تو را

پس ز قانونه طبیعت شد جدا

رضا . ک

+ نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1384ساعت 18:32 توسط رضا کاوسی |

خیلی دعا کردم

^{دستهایم را باز برده ام سوی خدا}

^{اشکهایم را باز می تراود چشمم . ناله ام بحر غمی است .}

^{غمی از جنس جنون . و گمانم که مرا در خودم خواهد کشت .}

^{دستهایم امشب کاش پر می گشتند . کاش آن لحظه خدا درد دلهایم را آه . . . . . . .}

^{کاش می شد بودی غم من می دیدی}

^{دستهایم امشب رازی از عشق نوشت . رازی از غصه دل}

^{و خدا می داند ...}

^{در کویری هستم تک و تنها و ز عشق دل و دیده پر خون}

^{و خدا می داند که نباشد ما را جز خودش همراهی .}

^{و خدا می داند . آری آری امشب از دل کوچک من عشق را می خواند .}

^{غصه هایم را باز از دلم می راند .}

^{باز امشب مستم که خدا در دل من باز هم می ماند .}

^{دستهایم امشب چون گدایان خالی ست و خدا می داند}

^{امشب از اشک خودم را کشتم .}

^{۱۱ بار قیامت کردم . ۵ . ۶ بار شهادت دادم که تویی بار خدایا یکتا}

^{که تویی بی همتا . که تویی یار و کسم . بی تو من خار و خسم .}

^{بارالها دل من خرد شده . یاریم کن که ترا می خوانم .}

^{چاره ام را قدرت مطلق تو می دانم .}

^{بحر ایاک ز نعبد مستم . نستعینم ز تو من . دل به مهرت بستم .}

^{و خدا می داند که غمم سنگین است .}

^{و خدا می داند که دلم دچار عشقی پاک است .}

^{قسمت می دهم ای عشق به عشق نا امید از در این خانه مشو}

^{و خدا}

^{می داند .}

^رضا

+ نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1384ساعت 4:10 توسط رضا کاوسی |

فرشته آسمانی

^{سرگرمیه توووووووووووووووووووووووووووووو}

^{باز هم شب شده است . باز هم مرغ دلم مست در تب شده است .}

^{باز هم می خوانم . جان به جان خواهم داد . بر سر پیمانم .}

^{باز هم می خندی . چشمهایت را باز بر غمم می بندی .}

^{دله پژمرده ی من زنده شد با دل تو .}

^{نشکن دلمووووووووووووووووووووووووووووووو}

+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آذر 1384ساعت 20:53 توسط رضا کاوسی |

سزاواره ؟

میونه چندتا اتاقک سوت و کور خسته و خاموش

یه نفر نشسته تنها انگاری شده فراموش

دو تا چشم بارونه نم نم می زنه به روی گونه

چه قدر این دل غصه داره آخ فقط خدا می دونه

لحظه هام آسه و آسه دست غم پاشونو بسته

صدای خرده جواهر یه نفر دلش شکسته

تو دل یه قصر تاریک چند نفر شادن و مستن

انگاری خبر ندارن دل رضا رو شکستن .

+ نوشته شده در جمعه هجدهم آذر 1384ساعت 22:53 توسط رضا کاوسی |

^{و غروب شعله اش را درکشید . و آسمان خاموش گشت .}

^{تاریکی زمزمه دلیست که در غوغای درونی خاموش است .}

^{درود بر شب .}

^{سلام بر تنهایی مردی در انتهای کویر امیدش . پرسان پرسان رسیده است تا وادی نا امیدی امروز .}

^{کسانی او را یاری دادند که خود در تاریکی ابدی فرو رفته بودند .}

^{اما . هنوز روشن است جایی . هنوز می گدازد شمعی بهر نجات .}

^{هنوز دلم پر نور است . سیاهان کویر امید بدانند هنوز می تپد دلی زخم خورده از}

^{لطیفه های گذشته ای مبهوت . مبهوت از تمامه وجودی . دلی . و احساسی که شما له کردید .}

^{مبهوت از تفکری که شما کشتید .}

^{شرمسار از دلی که خالصانه دوست داشت . عشق ورزید . خونین شد . مرد . و دم نیاورد .}

^{اینک خوشتان باشد که آن محبت کده بی ریا . آن آشنای نا آشنا . خاموش است .}

^{هزاران ثانیه ای را عشق شعله کشید و ز دل زبانه کشید و کسی نفهمید . به تاریخ بسپارید .}

^{که رضا خاموش است . نامه سرگشاده ام برای یک تن نیست . همگان بخوانند و بدانند که تنها بودم و در پی امید . مست از دوستانی به رنگ عشق و فقط به رنگ عشق اما باران تکبر و سختی رنگتان را برد .}

^{درود بر یکرنگهای هزار رنگ که اینان اند صاحبان خنجری که بر دلم نشستست .}

^{درود بر اصحاب پول و حامیان بی احساس گل سرخ .}

^{تن آدمی شریف است به جان آدمیت نه همین لباس زیباست نشان آدمیت}

+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم آذر 1384ساعت 23:48 توسط رضا کاوسی |

یادم کن

^{سلامی از تپش های دلی آرام و طوفانی}

^{بر آن سنگی دله پژمرده از غوغای پنهانی}

^{آرزویم نفسی بود . آرزویم همه شب تا به سحر یاد کسی بود .}

^{آرزویم . آرزویم}

^{اشک را از بن تردید رها کرده دلم .}

^{اشک را از قفس عیش جدا کرده دلم .}

^{یاد باد آن همه شب های بلند . یاد باد آن همه تکرار حضور .}

^{پشت در . در پس پاهای منه خسته ز درد}

^{منم آن شعله خاموش شده در دل تو .}

^{منم آن یاد فراموش شده در دل تو}

^{منم آن پای پیاده همه شب تا به سحر .}

^{می گذشتم با نگاهی پر اشک از در منزل تو .}

^{به نگاهی . به سلامی . به غمی یادم کن .}

^{زنده ام هر نفسم زنده ز عشق .}

^{باز هم یادم کن .}

^{رضا .}

+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم آذر 1384ساعت 15:9 توسط رضا کاوسی |

تصور ضروری

سلام به دوست خوبم امیر {جی}

ممکنه برای مدت زیادی از من خبری نداشته باشی

مشکلی نیست . به همه بگو رضا مرده .

در این قفس اسیرم در انتظار مردن .

^{دل من کبوتر عشقش اینه که بپره دل من کبوتر نمی دونه کجا بره}

^{دل من تو آتیشه شعله ها رو خاموش کنید داره پرهاش می سوزه اونو فراموش نکنید}

^{کفترا عادت دارن وقتی که غصه دار می شن مثل شعر تو صفحه های زندگی هوار میشن}

سردیه قلب تو را از غم من می فهمند همه ستاره های شب پایانی عشق

+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم آذر 1384ساعت 13:55 توسط رضا کاوسی |

این شعر خیلی بداهه بود .

_{نیمه شب خواب از ضمیرم پر کشید *** پس دهانم ناله ای دیگر کشید}

_{گوش گفتا بس کن این هنگامه چیست *** لب بگفتا کار ما جز ناله نیست}

_{چشم نیمی باز نیمی بسته شد *** از کلام این دو لختی خسته شد}

_{گفت چشمم گوش را ای نیک خو *** گر تو از لب شکوه ای داری بگو}

_{گوش گفتا چشم را ای سر به راه *** روز و شب او آه دارد گو چرا}

_{چشم گفتا آه ها کار دل است *** دل کلید حل درد و مشکل است}

_{دل کلام چشم را تفسیر کرد *** آه لب را اندکی تعبیر کرد}

_{ماجرا از یک نگاه آغاز شد *** چشم روزی با دلم همراز شد}

_{اندکی بعد اشک هم بیدار شد *** اندکی بود او ولی بسیار شد}

_{دل بگفتا آفرین بر اشک باد *** غصه هایم را کمی بردی ز یاد}

_{مرحم دردی ولی زود آمدی *** آتشی دارم تو در دود آمدی}

_{آتش دل دیده را هشیار کرد *** وان نگاه خفته را بیدار کرد}

_{آتش دل از دهان آمد پدید *** گفت آه و کل معنی را خرید}

_{آتش دل اشک را لبریز کرد *** اشک شد پیغام صلح این نبرد}

_{داستان گفت و گوی نیمه شب *** می نویسم پر ز غم در سوز تب}

_{آنکه این معنی بخواند جانم اوست *** روز و شب جانم فدای نام دوست}

_{رضا .}

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر 1384ساعت 23:12 توسط رضا کاوسی |

گفتگو

^{زن : سحر چون ميروی در کام امواج ------------ کند تاب مرا هجر تو تاراج
ماهيگير : منم يک مرد ماهيگير ساده ---------- خدا نان مرا درآب داده
زن :تو را دريا فرو کوبيده صد بار ----------------- ازين زيبای وحشی دست بر دار
ماهيگير :چو ميخواند مرا امواج از دور ----------- همه عشقم همه شوقم همه شور
زن :فريبش را مخور ای مرد زين بيش ---------- به گردابش به طوفانش بينديش
ماهيگير :نميترسم نمی پرهيزم از کار --------- به اميد تو می آيم دگر بار
زن :اگر از جان نمی ترسی درين راه ----------- بياور گوهری رخشنده چون ماه
بشوی از خانه ات فقر و سياهی --------------- که مرواريد نيکوتر ز ماهی
ماهيگير :زعشقم گوهری تابنده تر نيست ----- سزاوار تو زين خوشتر گوهر نيست
وليکن تا نباشم شرمسارت -------------------- فروزان گوهری آرم نثارت
زنی خاموش در ساحل نشسته --------------- به آن زيبای وحشی چشم بسته}

^{برو هر روز چون سالی گذشتست ------------- هنوز آن مرد عاشق بر نگشتست
نه تنها گوهری در دام ننشست ---------------- که عشقی پاک گوهر رفت از دست}

با تشکر از امیر عزیز

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم آذر 1384ساعت 17:23 توسط رضا کاوسی |