عنوان مهم نیست

ولنتاین

روز عشق مبارک

روز عشق مبارک عزیز

تقدیم با عشق

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 23:14 توسط رضا کاوسی |

سلام

+ نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن 1384ساعت 23:24 توسط رضا کاوسی |

رز سرخ

تقدیم با عشق

+ نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن 1384ساعت 14:42 توسط رضا کاوسی |

توکل بر خدا آرامش دهنده ی دل ها

^{گفتگو با خدا}

خدا پرسید : پس تو می خواهی با من گفتگو کنی ؟

من در پاسخ گفتم : اگر وقت دارید .

خدا خندید : وقت من بی نهایت است .

در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی ؟

پرسیدم : چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد ؟

خدا پاسخ داد :

کودکیشان . اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوند عجله دارند که بزرگ شوند .

بعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند .

اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند .

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده .

اینکه آنها به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند .

دستهای خدا دستانم را گرفت

برای مدتی سکوت کردیم

و من دوباره پرسیدم : به عنوان یک پدر می خواهید کدام درس زندگی را فرزندانتان بیاموزند ؟

او گفت : بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد . همه ی کاری که می توانند بکنند اینست که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند .

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند .

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ایجاد کنیم . اما سالها طول می کشد تا این زخم ها را التیام بخشیم .

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد . کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .

بیاموزند که انسانهایی هستند که آنها را دوست دارند . فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند .

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند اما آن را متفاوت ببینند .

بیاموزند که کافی نیست که فقط دیگران را ببخشند . بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند .

من با خضوع گفتم : از شما به خاطر این گفتگو متشکرم . آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟

خداوند لبخند زد و گفت فقط اینکه ؟

^{بدانند من اینجا هستم . همیشه}

با تشکر از وبلاگ GQI

و بیاموزیم که توکل بر خدا

باعث می شود خداوند دری را به روی مان باز کند .

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم بهمن 1384ساعت 19:12 توسط رضا کاوسی |

یا حسین (ع)

شهادت سرور و سالاره

شهیدان حضرت امام حسین (ع)

بر همگان تسلیت باد .

یا حسین (ع)

^{تقدیم به سرور شهیدان امام حسین علیه السلام .}

^{مثنوی هایم چرا غمگین شده درده دلهایم چرا سنگین شده}

^{باز هم ماهه محرم آمده باز هم تکراره ماتم آمده}

^{بازهم تشنست اربابم حسین(ع)باز طفلی ناله زد"بابم حسین(ع)"}

^{باز هم در کربلا غوغا شده اصغر(ع) از خونه گلو زیبا شده}

^{باز هم زینب(س) شتابان می دودباز جانش رو به میدان می رود}

^{بازهم عباس(ع)و مشک خالی اشباز زهرا(س)آمده دلداری اش}

^{باز هم در علقمه قلبم شکست سرورم پیشه علمدارش نشست}

^{باز هم یأسه ابوالفضلم ز مشکباز هم در خیمه گاه اطفال و اشک}

^{بازهل من ناصره مولا حسین(ع)بازفوجه لشکر و تنها حسین(ع)}

^{بازهم لبهای خشکه اکبرم(ع) دست مولا پر ز خونه اصغرم (ع)}

^{باز هم زینب(س) پریشان آمده ذوالجناح تنها ز میدان آمده}

^{باز هم تیغ و گلویی پر ز خون آن محاسن را ببین شد نیلگون}

^{باز هم آتش میانه خیمه گاه باز هم سیلی به طفلی بی گناه}

^{باز هم رأسی به نی قرآنه عشق کاروانه کربلا سوی دمشق}

^{باز هم بر گردنی زنجیر شد آسمان از این جفا دلگیر شد}

^{باز هم سنگی که پیشانی شکستباز هم چوبی که بر لبها نشست}

^{باز هم در آن خرابه ناله ایست رأس گلگون بر کف آلاله ایست}

^{باز دستانه رقیه شانه شد رأسه بابا شمع آن کاشانه شد}

^{رضا کاوسی}

+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1384ساعت 19:15 توسط رضا کاوسی |

ادامه مطلب

+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم بهمن 1384ساعت 23:32 توسط رضا کاوسی |

رهگذر

رهگذری تنهایم .

رهسپاره کوههای زندگی در زندگی .

فاتحه یک قله ی مرموز و پاک .

همرهی در این سفر ها همرهی ناکرده است .

با دو پای خسته ی از روزگار دلفریب

با دلی رنجور و پر غم از غمه نی نامه ها .

با نگاهی زینت از اشکه فراقی یافته

می نزارم قله های قله را

بام های بام را

راه های راه را

همسفر های سفر آماده را

قله ی مفتوحه از خود رفتن است

این که بر بامش نشینم روز و شب . شعر می گویم . رازه دل .

بام از خود رفتن است . خود ندیدن . باختن .

آفتابه هجر سوزان است اما با صفاست .

این صفا از شوقه دیدار شماست .

غوطه ور در یاده آن یارم که نامش خالق است .

بامه امروز از محبت های نامحدوده خالق . فتح گشت .

دل اگر پاک است از پنداره اوست .

رهگذر ره توشه یک الله دارد در ضمیر .

این برای فتح کردن کافی است .

رضا .

+ نوشته شده در یکشنبه نهم بهمن 1384ساعت 22:37 توسط رضا کاوسی |

تقدیم به شما

+ نوشته شده در جمعه هفتم بهمن 1384ساعت 9:30 توسط رضا کاوسی |

اگه دلم تنگ میشه خیلی برات ............. منو ببخش

^{امان از لحظه های بی تو بودن}

^{زلاله اشک هجران را سرودن}

^{امان از لحظه های سخت دوری}

^{ندارد دل به این دوری صبوری}

^{امان از غصه های قلب شاعر}

^{نمی بیند کسی غم را به ظاهر}

^{امان از درد های تک نوازی}

^{به این تک سوختن باید بسازی}

^{امان از شعر مولانا و هجران}

^{نوای نی فراق آن نیستان}

^{امان از تیشه و سنگ و رخ یار}

^{صبوری در فراق از شوق دیدار}

^{امان از انتظار دیدن تو}

^{شب و تنهایی و تابیدن تو}

^{امان از دیده وقتی گل ببیند}

^{امان از دل چو یک بلبل ببیند}

^{امان از قطره ی زیبای باران}

^{به یاد اشک های گرم جانان .}

^{نمی دانم چه شد . بر دل چه افتاد .}

^{دل از این حادثه خبر نمی داد .}

^{زبانم بسته شد دیگر صدا نیست .}

^{به این شوریده دل دیگر نوا نیست .}

^{همه مبهوتم و مسکوت و حیران .}

^{چونان یک ماهیه مجروح و بی جان .}

^{زبانم بسته شد وقتی تو رفتی .}

^{وجودم خسته شد وقتی تو رفتی .}

^{همه دنیا گرفتند از دله ما .}

^{چرا ساکت شدم . کو محمل ما .}

^{کجایی تا ببینی درد دل را .}

^{ببینی این دله از تو خجل را .}

^{نشد گویم تو را دلبسته هستم .}

^{نشد گویم به خونم عهد بستم .}

^{نشد گویم نباشی مرده این جان .}

^{نشد گویم فدای مهر جانان .}

^{توانی در زبان پیدا نکردم .}

^{محبت بوووووووووووووووود و من حاشا نکردم . ولی}

^{ولی یاری نمی کرد این زبانم .}

^{که گویم سر آن رازه نهانم .}

^{که گویم عاشق و مجنون و مستم .}

^{به پای صحبت دیرینه هستم .}

^{خدا داند ز خجلت . آن { . . . . . . } نگفتم .}

^{فدای قامت جانان نگفتم}