تبليغاتX
عنوان مهم نیست

 

سنگين شده کوله بارم    در کوله ام غصه دارم

 

وين کوله باره گران را       بر شانه ام می گذارم

 

تنها و غمگين و خسته       از درده غربت شکسته

 

اين قلبه بی يار و ياور       يک گوشه تنها نشسته

 

سنگه صبوری ندارم     بر شانه اش سر سپارم

 

جز سايه ام همدمی نيست     از سايه هم در فرارم

 

نوره اميدی نمانده        ما را کسی جان نخوانده

 

جانانه خوانديم و رفتند       تيری به جانم نشانده

 

در کوچه های غريبی        در انتظاره تو ماندم

 

با سوزه آهی پر از عشق          نام قشنگه تو خواندم

 

ای غنچه ی پاک و معصوم       تنها تو بودی حبيبم

 

دوری ز من می کنی باز       من بی تو اينجا غريبم

 

ای آسمانها بباريد             اين ديده آبی ندارد

 

اين قلبه مجروح و بيمار       ديگر گلابی ندارد

 

ای بهترين مونسه من        تنها تويی جانه جانم

 

دور از تو در سينه غوغاست       نام تو دارد زبانم

 

دردی که در سينه مانده ديگر دوايی ندارد

 

وين غخچه ی پرپره عشق ديگر شفايی ندارد

 

رضا کاوسی

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1385ساعت 18:47  توسط رضا کاوسی  |