|
به نام خالق زیبای زیبایی.
رخت کهنه بوی نا خوش میدهد . باید آن را برکنم . مژده ی دیدار یار رخت نو بر قامت دل دوخته سر بزیر از شرم رخت کهنه ام . پارگی هایش دله دلدار را آزرده است . او برایم رخت نو آورده است . من چنان سیمای جنگل بعد اشک آسمان شرم بر پیشانی ام وا مانده است باید اینک رخت نو بر تن کنم .
+ نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت 0:48 توسط رضا کاوسی
|
|
درباره وبلاگ  خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
به هر درش که بخوانند بی خبر نرود مکن به چشم حقارت نگاه در من مست که آبروی شریعت بدین قدر نرود سیاه نامه تر از خود کسی نمی بینم چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود
|
