از آن زمان که پا به عرصه ی وجود می نهیم

از آن زمان که پا به سر ٬ سراسر وجودمان

                           غریق گریه می شود

و از شمیم انتظار   لحظه های زندگی بهم تنیده می شود

خیال می کنیم لحظه ای      چه شا د و مست    غرق در توهمات عاشقی 

     نفس زنان   ندای زندگی     درون سینه تا ابد تنوره میکشد

وای بر خیال این نفس

و ما خیال می کنیم زندگی تمام لحظه های با صفای ماست

ولی درون سینه باز انتظار می کشیم

و انتظار و انتظار تا رسد سواری از غروب زندگی

به لب بشیر یا نذیر

کشان کشان

به سینه مان هجوم وحشت از کبودی تمام لحظه ها روان

نه دلبری نه دوستی نه مادری

بسان تک درخت کهنه ای میان دشتی از تمام خاطرات زندگی

و خالی از تمام دستهای همرهان

چه بی امان و دردناک        چه ذرذره و سریع از تمام ریشه های عمرمان

برای آن همیشه

کنده می شویم

و می رویم تا جوابگوی ریشه ها و میوه ها و سایه ها و لحظه های عمرمان شویم

                                                          ^رضا

^{سلام . بعد از مدتها گفتم یه چیزی بنویسم که شرمنده ی هوادارا نباشم}

^{روز معلم توی مرکز تربیت معلم یه جشن! (مراسم سخنرانی) گرفته بودن . منم با هماهنگی قبلی یه شعر از خود در وکردم}

_{با   نام   خدای   مهربانم                رقصان شده در دهان زبانم}

_{یک نامه ی سرگشاده دارم             از محضرتان اجازه دارم ؟}

_{بلههههههه}

_{من نو بچه ای براه تعلیم              گویم سخنی ز درس تحریم}

_{دردی که برایمان خریدند           از شاخه ی یک خرافه چیدند}

_{شیرینی زهر گولمان زد            خاموشی بحر گولمان زد}

_{از حسرت گندمی طلایی           آمد سرمان چه خوش بلایی}

_{آن نوبچگان راه دیروز            ناخورده کلام آه پیسوز}

_{تبلیغ   چه   گندمی   نمودند         عقل از سرمان چه سان ربودند}

_{گفتند   براه   سخت   تعلیم         درسی ست سه واحدی چو تحریم}

_{باید که بخواب غوطه ور بود          باید  ز  زمانه  بی  خبر  بود}

_{اینجا همه درسها سراب است          تایید قبولی ات بخواب است}

_{خوش باش دمی که وقت بازی ست}  

_{استاد چو خوابی ٬ از تو راضی ست}

_{چون ترم چهارم آمد از راه             بر سر بزدیم گاه و بیگاه}

_{فرصت چو نسیم رفت از دست            ماندیم به جهل دست بر دست}

_{تحصیل شد این دو سال ٬ تحریم      دیگرچه سخن ز جشن و تکریم ؟}

_{از سوز دل این سخن برآرم           من  ٬ علم  معلمی  ندارم}

_{از زیر تُنی هزار تقصیر        از سوز دلم تو پند برگیر}

_{هرچند که راه پر ز سنگ است       گر خسته شوی عزیز ننگ است}

_{گویند  مرا   دلیر مردان !        خاموش شو ارنه افتی از نان}

_{خاموش شو ای چغوک بد نام       بر وجهه ی خود مگیر دشنام}

_{چون آینه بهرت ایستادم        ای ترم یکی مبر ز یادم}

_{این بزم برای من بزرگ است      شهنامه ی میزبان سترگ است}

_{افسوس که رستمی ندارد          شمشیر مجسمی ندارد}

_{رزم است ولی دلیر مردان        گشتند بخواب ناز زندان}

_****

_{گفتم برتان ز ناله هایم        اینجا همه جمع و من جدایم}

_{امّید که چون منی نباشید         آب از بر هاونی نباشید .}

_{محمد رضا کاوسی . فوق دیپلم امور تربیتی .}

_{تربیت معلم آیت الله طالقانی قم}

_{خوب باید توضیح بدم این شعر یه اثر ادبی نیست ! فقط خواستم حرفم رو بزنم . همین . البته تمامی انتقادات رو صمیمانه در آغوش می فشاریم .}

رخت کهنه بوی نا خوش میدهد .

باید آن را برکنم .

مژده ی دیدار یار     رخت نو بر قامت دل دوخته

سر بزیر از شرم رخت کهنه ام .

پارگی هایش دله دلدار را آزرده است .

او برایم رخت نو آورده است .

من چنان سیمای جنگل بعد اشک آسمان      شرم بر پیشانی ام وا مانده است

باید اینک رخت نو بر تن کنم . 

^{از یادم نمی ره . شعری رو که توی مسابقه شرکت دادم رو می نویسم .}

^{خوشا روزی نشان از یار دیدن}

      ^{چه خوش بی در پی اش گریان دویدن}

^{خوشا در هر دو عالم چشم عاشق}

      ^{به غیر از نرگش شهلا ندیدن}

^{خوشا بوسیدن گل شور بلبل}

      ^{خوشا از خاک راهش بوسه چیدن}

^{به عمری درد و هجر و آه و زاری}

      ^{خوشا یک لحظه بر کویش رسیدن}

^{چو خورشید و مه اندر کف نهادند}

      ^{خوشا نا دیدن و او را خریدن}

^{چه خوش باشد به یادش مست بودن}

      ^{به مستی سوی او هر جا پریدن}

^{خوشا در هجر او با چشم خونبار}

      ^{به امید وصالش آرمیدن}

^{خوشا اشکم به صحرای عرافات}

      ^{به استغفار بر تربت خزیدن}

^{خوش آن دل در عروج پنج گانه}

      ^{ز شوق لطف ان زیبا تپیدن}

^{خوشا مولا به وقت سجده ی عشق}

      ^{کمال عاشقی را آفريدن}

^{خوشا جان دادن و ني نامه خواندن}

      ^{خوشا پيراهن از هجران دريدن}

^{به ياد گوشه ي ابروي دلدار}

      ^{خوشا خمخانه اي را سركشيدن}

^{؛ رضا ؛ بودن به وصل و درد و درمان}

      ^{خوشا عاشق شدن هجران كشيدن}

                                                          ^{رضا كاوسی}

                _{من غلام عشقم و مخمور و بیمار تو ام}

_{جمعه ای دیگر شد و در میکده باز آمدم}

               _{غرقه  در هجران تو  با سوز و آواز آمدم}

_{آمدم یک بار دیگر ساقیا مستم کنی}

              _{خود مرا آورده ای تا  راستین دستم کنی}

_{در زمستان غرقم و امّید فردای بهار}

              _{جان  نا  قابل  فدای یک نگاه   مست یار}

_{یا ز چشمم پرده بر کن یا که جانم را بگیر}

              _{عاشق  آزادیم    در هجر   جانانم  اسیر}

_{این که بگذاری مرا بر حال خود رسم تو نیست}

              _{مدعی پرسد ز من دیوانه آقای تو کیست ؟}

_{مهدی صاحب زمان نام خریدار من است}

              _{من غلام اویم  و  او  در خفا یار من است}

_{بر دو چشمانم نظر کن چون تر است از هجر تو}

              _{مرغ دل در سینه بی بال و پر است از هجر تو}

_{ندبه خوانان جملگی مست دو ابروی تو اند}

              _{کودک  و  پیر  و  جوان  دیوانه ی کوی تو اند .}

                                                                         ^رضا

^{آقا یه نظر به این دله خسته نگا کن     این عاشق رو سیاه زائرو صدا کن}

^{یا ضامن آهو تشنه ی جام شرابم    با یاد حسین و حسن و علی خرابم}

^{تو مدرسه ی عشق آقامو حضرت عباس    اونی که مزار تشنگیش نزدیک دریاست}

^{لب تشنه می گفت تشنه هایی که در خروشید      بی یاد حسین تشنه لب آبی ننوشید}

^{تو صغاخونت یه جرعه آب از آنه ما کن   ما مجنونا رو ز جمع عاقلا جدا کن}

^{ما مجنونیم و دیوونه ی یه نیم نگاهت   در حسرت این یه نیم نگاه گدای راهت}

^{یا امام رضا یه جمعی عاشق داریم امشب   ما تو قلبامون داغه شقایق داریم امشب}

^{ما حلقه به گوشان سر کوی تو هستیم   ما باده پرستان ز می عشق تو مستیم}

^{عطر خوش صحن آزادی عجب صفایی    هنگام اذان و نای و نی عجب نوایی}

^{یا حرم و صحنای با صفاتو عشقه   اشک چشه زائرا و خادماتو عشقه}

^{من خاک کف پای تمومه زائراتم   هر چی تو بگی هر چی بخوای من که < رضاتم >}

                                                                                       ^{رضا کاوسی}

         به نام حضرت حق

بار خدایا . سعادتم در جستجوی توبودن است .

ترسانم که راه را تا به آخر نپیمایم .

از شر نفسم به تو پناه می برم . تو تنها امید بی کسانی .

                                                     راهنمای گمراهانی .

                                                                   جانی .

دلم را بیدار گردان تا حس کند حضورت را . و چشمانم را روشن گردان تا ببیند جمالت را . و لبهایم را عطا کن ذکر دائمت را .

از من بگیر بدیهایم را .     بگیر حسدم  را .            بگیر طمع ام را .

و بگیر هرآنچه را که دلم را از قرب درگاهت دور می کند .

مرا در مسیر راست هدایت فرما .

                                 ای هدایت کننده ی هدایت شوندگان /

 مرا در زمره ی کسانی قرار ده که جرعه ای از جام معرفت تو را سر  خواهند کشید .

مرا به حال خود وامگذار .    امیدم را از درگاهت نا امید مگردان .

                                           ای امید کشتی شکستگان در طوفان

با قدمهای لرزان و چشمانی گریان و دلی امیدوار به لطف پروردگار  قدم در راه عشقت نهادم و کفهای پر گناه خود را ملتمسانه به سویت دراز کردم .

شرمسارم از بدی خود . شرمسار از کفران نعمتی که کردم .

چشمم دادی که حق ببینم و هدایت یابم

                                     غیر دیدم و به گمراهی رفتم .

گوشم دادی که حق بشنوم و هشیار گردم

                                        غیر شنیدم و گرفتار گردیدم .

زبانم دادی که حق بخوانم و ذکر تو را بگویم

                                          کفر گفتم و از جمال تو دور افتادم .

جمالم دادی تا کمالت را ببینم

                               کمال از خود دیدم و جمال را دلیل آن دانستم .

قلمم دادی که جان گدازم و به توصیف جمال تو پردازم

                  در طلب فرصت و مکنت نوشتم هرآنچه خوش آیند غیر بود .

جانم دادی تا در راه عشقت خالصانه فدا کنم

                                        جان در راه هوس باختم و تباه کردم .

روشنم داشتی و چراغ معرفت را با جهل و نادانی خاموش داشتم .

چراغ هدایت از بهر نجاتم فرستادی

                                   و من در پی چراغ زندگی خانه ی دنیایم .

چه نیکو بنده داری کردی و چه ناسپاسی کردم .

ای وجود نور . ای تمامیت عشق      معبود من

    با دستهای پر از گناهم به امید بخشایشت امیدوارانه به سویت اشاره می کنم .

پذیرای دله پر از امیدم کسی جز تو نیست .

مرا بپذیر ای همیشه مهربان بخشاینده .

و مرا روزی ده که همیشه در راه تو باشم .

                   و روزی ام کن که رضای تو را بر همه چیز مقدم دارم .

و روزی ام کن تا بمیرم در حالی که از شراب معرفتت مست گردیده باشم .

به امیدت ای مهربانترین مهربانان .

                                                                              رضا.

^{سنگين شده کوله بارم    در کوله ام غصه دارم}

^{وين کوله باره گران را       بر شانه ام می گذارم}

^{تنها و غمگين و خسته       از درده غربت شکسته}

^{اين قلبه بی يار و ياور       يک گوشه تنها نشسته}

^{سنگه صبوری ندارم     بر شانه اش سر سپارم}

^{جز سايه ام همدمی نيست     از سايه هم در فرارم}

^{نوره اميدی نمانده        ما را کسی جان نخوانده}

^{جانانه خوانديم و رفتند       تيری به جانم نشانده}

^{در کوچه های غريبی        در انتظاره تو ماندم}

^{با سوزه آهی پر از عشق          نام قشنگه تو خواندم}

^{ای غنچه ی پاک و معصوم       تنها تو بودی حبيبم}

^{دوری ز من می کنی باز       من بی تو اينجا غريبم}

^{ای آسمانها بباريد             اين ديده آبی ندارد}

^{اين قلبه مجروح و بيمار       ديگر گلابی ندارد}

^{ای بهترين مونسه من        تنها تويی جانه جانم}

^{دور از تو در سينه غوغاست       نام تو دارد زبانم}

^{دردی که در سينه مانده ديگر دوايی ندارد}

^{وين غخچه ی پرپره عشق ديگر شفايی ندارد}

رضا کاوسی

^{این آهنگ رو قبلا می خواستم گوش کنید اما نمیشد . حالا لینکشو گذاشتم .}

بی ترانه پر گریست

این شعرم خودم گفتم ولی کامل نیست . . . .

^{تویی اونجا   تک و تنها     میونه یه جمع روشن}

                                                ^{منم اینجا در پی ما .     تک و تنهای تو و من}

^{تو مثه  یه آسمونی    منم اون کوچولو دریا} 

                                                 ^{آسمون که ابری میشه دریا میشه پر غوغا}

^{اگه دریااااااااا آبی رنگهههههههه   از نگاهههههههه   آسمونههههههه}

                        ^{چه خوبه که رنگه دریا همیشه آبی بمونه    . . .}  

                                ...ادامه دارد

^{کمی از نیمه شب رفته .}

               ^{تمامه حرفهای قاصدک مانده .                   شبی دیگر .     بدور از تو .}

 ^{ندارد دل یکی محرم به درد دل . ندارد باز هم جانا  . ستاره آسمان امشب .}

^{دلی مانده لبه دیواره تنهایی .}

                      ^{دو شمعه رو به در خیره که می دانند این در وا نخواهد شد دگر باره .}

 ^{دو چشم منتظر . در خلوته اندوه .}

                      ^{اما با دلی آگاه از بی سودیه این انتظاره خسته ی تنها .}

^{درون یک قفس مرغی به نام عشق زیبنده .}

                                                     ^{چه پر کنده .}

              ^{چنان مرغانه سرکنده .          نوایی می زند از سوز آکنده .}

^{به شعرم خستگی پیداست .}

               ^{می بینید .}

                     ^{کلامم غرق در ایهام و درد دل .}

^{کبوتر باز هم با سر شبه خود را به دوش غم سحر کرده /}

^{نمی دانم دله دیوانه ام امشب چه می خواهد . نمی دانم چه می داند .}

^{نمی دانم دراین تنهاییه تنها به دور از تو چه می خواند .}

^{خدا داند دله تنگم ازین تنهایی و دوری چه بر این چشم می راند .}

^{دله تنگم تحمل را نمی داند . صبوری را نمی داند .}

^{به دل گفتم مدارا کن . نمی خواهد .}

 ^{تو می دانی دلم جز نام نیک تو دگر نامی نمی خواند .}

^{بگفتم اشک را امشب کمی غرقم به دریا کن . جوابم را نمی داند .}

^{غم هجران چنان سنگین و مبهوت است بر قلبم که اشکی بهر خاموشیه این آتش نمی ماند .}

^{بگفتم شعر را لبریز شو این سینه رسوا کن . نمی خواند .}

 ^{دگر غیر از غم هجران دلم شعری نمی داند .}

^{کجایی نامه تو آرامشه جانم . صدای تو طنیننی بهر درمانم .}

 ^{سلامت نوش دارویم . بجز تو در جهان دیگر نگاری را نمی جویم .}

یه درد دل با خدا

دلم تنگ نگاه آشناییست                        

                                                      دلیل اشک امشب هم جداییست

شبم تاریک تر از هر شب ای وای       

                                                     دلم ابر بهارو بر لب ای وای

خدایا غرق گردابم . کجایی ؟              

                                                     زهجران سخت بی تالم . کجایی؟

نمی بینی مگر مجنون و مستم               

                                                     نمی گیری چرا ای شاه . دستم

تو ای جانه من و ای جانه جانان            

                                                     تو ای آرامش این قلب لرزان

سجوده بر تو عشقه آتشینم                       

                                                      ببین مرغم که در بند زمینم

چرا دور از تو ماندم ای شهنشاه          

                                                      در این ماتم بنالم گاه و بی گاه

یکی از بندگانت دل ز ما برد                

                                                      ولی هجران دوباره سینه آزرد

خدایا عاشقم دانی که پاکم                       

                                                      تو در جانه من و من بند خاکم

نمی بینی مگر مجنونم از عشق          

                                                      تو می دانی خدایا چونم از عشق

خداوندا پناهی جز تو هرگز                 

                                                      به ایمانم گواهی جز تو هرگز

اگر بر بنده ی تو عاشق هستم              

                                                      به عشق روی تو اینگونه مستم

دلیله اشکهایم دوری از توست              

                                                      اگر زیباست او زیباییه توست

نیستان سهم ما از عشق دوریست      

                                                      بزن نی مرحم عاشق صبوریست

نیستان درد دلهایم فزون است             

                                                      ببین آواز نی را غرق خون است

نیستان ای نیستان قصه دارم              

                                                      ز هجرانه خدایم غصه دارم

خداوندا ز رویت شرمسارم                

                                                      که تاب دوری از او را ندارم

تو را در جان او دیدم خدایا                

                                                      تو می دانی که باریدم خدایا

تو در جانش چنان پروانه بودی      

                                                      دلم را باز هم از من ربودی

اگر زیباست رویش ازتو زیباست    

                                                      وگر درعشق غرقم ازتو دریاست

ز تو یک خواهشی دارم خداجان       

                                                      تو درمانی و بیمارم خداجان

اگر از آن نیستان دور ماندم                

                                                      اگر عمری ز هجرانه تو خواندم

به حقه هرچه خوبی درزمین است   

                                                      به حقه آنکه درعشقت نگین است

غم این هجررا درمان کن ای یار    

                                                      من واو را تو هم پیمان کن ای یار

من و او را وصالی جاودان ده          

                                                        من و او را عروجی همزمان ده

                               توکل بر تو دارم یاری ام کن

                            ز هجران بی قرارم یاری ام کن

^{امشب . که هوا سرد تر از دیشب بود}

^{انگار قناریه دلم باز گریست}

^{انگار تمام کوچه ها غرق غم است}

^{انگار کسی گفت به تکرار : بایست .}

^{امشب همه جا همهمه و غرق سکوت}

^{امشب دله من همهمه ها را نشنید .}

^{وای ای وای چه بر قلب تو بگذشت عزیز}

^{جای خالیه تو بر بوته ی غم آتش زد}

^{سوخت این دل ز غمه دوریه تو}

^{وای امشب دله من تنها بود}

^{دست من}

^{کرد اسیر . اشک لبریز شده از قفس دیده ی دل}

^{کاش دستان تو حتی یک بار}

^{صورت از اشک دلم پاک کنند .}

^{کاش حتی یک بار}

^{سر من . شانه ی تو . گریه کنم تا دم صبح}

^{کاش حتی یک بار}

^{دست احساس تو}

^{این موی پریشان شده را    لمس کند}

^{کاش روزی صد بار}

^{دستهایم بفشاری و بگویی که رضا دل تنگ است}

^{و بدانی که رضا دل تنگ است}

^{کاش روزی صد بار}

^{زلفه بر باد مرا شانه زنی}

^{کاش وقتی دله تو}

^{بهر آواز گلی غمگین است}

^{شانه ام تکیه گه بارش اشکت باشد .}

^{و بدانی که تو را همراهم .}

^{کاش امشب}

^{تو هم    اینجا بودی}

^{کاش تنهاییه من با قدم عاشقه تو پر می گشت}

^{کاش روزی  برسد که دگر اشک مرا}

^{سپر کاغذیه آن دسمال}

^{نشود مرحم درد .}

^{کاش روزی برسد که تو با من باشی.}

                                                                                    ^آمین

^{دلی دارم مسلمان وار . عاشق . کمی مجنون تر از بیمار . عاشق .
دلی دارم کبوتر وار مجنون . به یاد مهر تو ای یار . عاشق .
دلی دارم گریزان از سیاهی . مثاله غنچه ای تب دار . عاشق .
دلی دارم دمادم غرق تکبیر . چو ابری غرق باران زار . عاشق .
دلی دارم جنون از او فراری . نمی بیند ز تو آزار . عاشق
دلی دارم خریداری ندارد . به جز محبوبه ی غمخوار . عاشق .
دلی دارم تمام هستیه من . به چشم عاشقه دلدار . عاشق
دلی دارم ز هجران رخت تنگ . به زیبا دختره دربار . عاشق
دلی دارم فدای آن فرشته . دلم را از زمین بردار . عاشق}

^{دلی دارم غمی دارد کمی سخت .  کمی محتاج یک تیمار . عاشق}

^{دلی دارم مسافر . مقصدش عشق .  خدایم ره کند هموار . عاشق}

^{دلی دارم دلت را آرزومند .  دلم دانی شده بسیار . عاشق ؟}

                                                            ^{رضا کاوسی .}

            ^{دلم دائم فدای روح و جانت}

                                                      ^{فدای ابروان چون کمانت}

           ^{دلم مجنون وقت با تو بودن}

                                                   ^{تو را در مثنوی هایم سرودن}

           ^{دلم دیووانه ی روی نکویت} 

                                                 ^{به وقت می منم مست سبویت}

        ^{دلم مجروح تیغ چشم هایت}

                                                   ^{تمام هستی ام جانا فدایت}

                                                                                                             رضا

 شهادت سرور و سالاره

شهیدان حضرت امام حسین (ع)

 بر همگان تسلیت باد .

^{تقدیم به سرور شهیدان امام حسین علیه السلام .}

^{مثنوی هایم چرا غمگین شده  درده دلهایم چرا سنگین شده}

^{باز هم ماهه محرم آمده    باز هم تکراره ماتم آمده}

^{بازهم تشنست اربابم حسین(ع)باز طفلی ناله زد"بابم حسین(ع)"} 

^{باز هم در کربلا غوغا شده  اصغر(ع) از خونه گلو زیبا شده}

^{باز هم زینب(س) شتابان می دودباز جانش رو به میدان می رود}

^{بازهم عباس(ع)و مشک خالی اشباز زهرا(س)آمده دلداری اش}

^{باز هم در علقمه قلبم شکست  سرورم پیشه علمدارش نشست}

^{باز هم یأسه ابوالفضلم ز مشکباز هم در خیمه گاه اطفال و اشک}

^{بازهل من ناصره مولا حسین(ع)بازفوجه لشکر و تنها حسین(ع)}

^{بازهم لبهای خشکه اکبرم(ع)  دست مولا پر ز خونه اصغرم (ع)}

^{باز هم زینب(س) پریشان آمده  ذوالجناح تنها ز میدان آمده}

^{باز هم تیغ و گلویی پر ز خون  آن محاسن را ببین شد نیلگون}

^{باز هم آتش میانه خیمه گاه  باز هم سیلی به طفلی بی گناه}

^{باز هم رأسی به نی قرآنه عشق   کاروانه کربلا سوی دمشق}

^{باز هم بر گردنی زنجیر شد   آسمان از این جفا دلگیر شد}

^{باز هم سنگی که پیشانی شکستباز هم چوبی که بر لبها نشست}

^{باز هم در آن خرابه ناله ایست رأس گلگون بر کف آلاله ایست}

^{باز دستانه رقیه شانه شد    رأسه بابا شمع آن کاشانه شد}

                                          ^{رضا کاوسی}

رهگذری تنهایم .

رهسپاره کوههای زندگی در زندگی .

فاتحه یک قله ی مرموز و پاک .

همرهی در این سفر ها همرهی ناکرده است .

با دو پای خسته ی از روزگار دلفریب

با دلی رنجور و پر غم از غمه نی نامه ها .

با نگاهی زینت از اشکه فراقی یافته

می نزارم قله های قله را

بام های بام را

راه های راه را

همسفر های سفر آماده را

قله ی مفتوحه از خود رفتن است

این که بر بامش نشینم روز و شب . شعر می گویم . رازه دل .

بام از خود رفتن است . خود ندیدن . باختن .

آفتابه هجر سوزان است اما با صفاست .

این صفا از شوقه دیدار شماست .

غوطه ور در یاده آن یارم که نامش خالق است .

بامه امروز از محبت های نامحدوده خالق . فتح گشت .

دل اگر پاک است از پنداره اوست .

رهگذر ره توشه یک الله دارد در ضمیر .

این برای فتح کردن کافی است .

                                          رضا .

امان از لحظه های بی تو بودن زلاله اشک هجران را سرودن                                     امان از لحظه های سخت دوری                                         ندارد دل به این دوری صبوری                                                                امان از غصه های قلب شاعر                                                                نمی بیند کسی غم را به ظاهر   امان از درد های تک نوازی  به این تک سوختن باید بسازی                                 امان از شعر مولانا و هجران                                  نوای نی فراق آن نیستان امان از تیشه و سنگ و رخ یار صبوری در فراق از شوق دیدار                                     امان از انتظار دیدن تو                                 شب و تنهایی و تابیدن تو                                                                       امان از دیده وقتی گل ببیند                                                                     امان از دل چو یک بلبل ببیند امان از قطره ی زیبای باران  به یاد اشک های گرم جانان . نمی دانم چه شد . بر دل چه افتاد .  دل از این حادثه خبر نمی داد .  زبانم بسته شد دیگر صدا نیست .  به این شوریده دل دیگر نوا نیست .  همه مبهوتم و مسکوت و حیران . چونان یک ماهیه مجروح و بی جان . زبانم بسته شد وقتی تو رفتی .  وجودم خسته شد وقتی تو رفتی . همه دنیا گرفتند از دله ما .  چرا ساکت شدم . کو محمل ما .  کجایی تا ببینی درد دل را .  ببینی این دله از تو خجل را .  نشد گویم تو را دلبسته هستم .  نشد گویم به خونم عهد بستم . نشد گویم نباشی مرده این جان . نشد گویم فدای مهر جانان .  توانی در زبان پیدا نکردم .  محبت بوووووووووووووووود و من حاشا نکردم . ولی  ولی یاری نمی کرد این زبانم .  که گویم سر آن رازه نهانم . که گویم عاشق و مجنون و مستم .  به پای صحبت دیرینه هستم .  خدا داند ز خجلت .  آن { . . . . . . }  نگفتم .  فدای قامت جانان نگفتم

^{تنها ترین مسافرم . تو جاده های زندگی}

^{شرمنده ی دلم شدم ازین همه دوندگی}

^{تو جاده های پر نیاز . منتظره یه همسفر}

^{تشنه ی یک جرعه وفا . منتظره یه تشنه تر}

^{اشکی نمونده تو چشام . غصه رو حاشا می کنم}

^{مسافرای جاده رو دارم تماشا می کنم}

^{سهم من از یه لقمه نون سنگی که پشت نونه بود}

^{سنگو گذاشتم رو دلم . اون سنگه این شعرو سرود}

^{قناریا تو قرن ما دیگه قناری نمی شن}

^{اونا واسه یه لقمه نون . زغاله توی آتیشن}

^{دغدغه ی یه لقمه نون ببین چه کارا می کنه}

^{قناریای عاشقو همیشه رسوا می کنه}

^{دغدغه ی یه لقمه نون خدا رو از ما میگیره}

^{مسافره بدونه نون . این راه رو تنهایی میره}

^{قناریای ساده دل . نغمه هاتون اثر نداشت}

^{قافله ی یه لقمه نون مسافرو تنها گذاشت}

^{بازم بیاید برای من شعرای حافظ بخونید}

^{تو رو خدا شما دیگه . همیشه عاشق بمونید .}

                                     ^{رضا کاوسی}

چند روزه دلم دیگه بی طاقته . این که تنها می مونم حقیقته . چند روزه دلت با ما نیست می دونم . دیگه تو شعرام صفا نیست می دونم . چند روزه چشام دیگه خیس نمی شه . آخره قصه ی این دل چی میشه . چند روزه قناریا کز می کنن . مرغ عشقا رو ببین . نمی خونن ! چند روزه صدا ز بیستون نمیاد . آخرین تیشه صداش زوده بیاد . چند روزه تو امتحان طاقتم . می دونم کمه واسش لیاقتم . چند روزه روز و شبم یکی شده . هنوزم چشام طلوعو ندیده . چند روزه بی نفسم کمک کنید . اگه مردم روی سنگم حک کنید . چند روزه عمره وفای روزگار . شعر آخرم بمونه یادگار . چند روزه دلم دیگه نمی زنه . ببینید قبر منو کی می کَنه . چند روزه حذر داره یه با وفا . دوری از محبتم نوبره ها ! چند روزه هیچ خبری نیست ازتون . می دونید دلم شده یه تیکه خون ؟ چند روزه سری به ما نمی زنید . چند روزه با عاشقا نامحرمید . چند روزه خدام دیگه قهر باهام . خدا جون اثر نداره ناله هام ؟ چند روزه به حال ما بد می کنی . این همه صداقتو رد می کنی . چند روز عشقمو هاشا می کنی . منو تو عاشقا رسوا میکنی . چند روزه محبتو پس میزنی . نگو که تو تنهاییم دس میزنی . چند روزه شبا رو راهت می خوابی . صبحا باز تو مثل آفتاب میتابی . چند روزه خبر نداری یه کویر . داره میمیره بهش میگن نمیییییر . چند روزه همه محبت میکنن . میشینن با مرده صحبت میکنن . چند روزه نمی دونن مرده دلم . رفته اون شمع وجود محفلم . چند روزه پرستارا زیاد شدن . دیگه فایده نداره تیماره تن . چند روزه نمی دونم که کی میای . نکنه یادت بره که دیر نیای . چند روزه . . . .. .

کجایییییییی

حسرت سلامت امشب منو داغون می کنه

اون چشای بسته امشب منو ویرون می کنه

امشب از دوریه تو یه قلبی پرپر می زنه

کی میگه اشک چشام دردمو درمون می کنه ؟

حسرت صدای زنگت منو امشب می کشه

حسرت یه شاخه گل باز منو دلخون می کنه

اون که لیلی رو ندیده چطوری عاشقشه ؟

اون چشایی که ندیدم منو مجنون می کنه

تو که نیستی تمومه ترانه ها پر از غمه

هجر تو گلستون دنیا رو هامون می کنه

قدر اون شبا که بودی حالا می فهمه دلم

این حقیقت که تو نیستی به دلم خون می کنه

وقتی نیستی همه غمهای زمونه با منه

بودنت تحمل دردا رو آسون می کنه

وقتی هستی ناپدیدی از نگاهم حالاااااا چی ؟

صبر این دل به خدا چشمامو کارون می کنه

اون چشای خسته خوابن . عجبه این چشه من

خیسه خیسه داره این دلو پریشون می کنه

یکی گفته که گل امشب واسه بلبل نمیاد

بلبله بغضو داره تو شعرا زندون می کنه

خاطرات لب دریا و یه حسرت تو دلم

داره ابرای دله تنگمو بارون می کنه

حسرت خنده هات امشب داره مجنون می کشه

باز داره اشکاشو از قبیله پنهون می کنه

این دله عاشقه من حسرت اون صدای تو

دستشو پس میکشه باز یاده پیمون می کنه

شعر من از هنرم نیست نوای این دله

عشق اون فرشته این قلبو غزلخون می کنه

نیستی امشب ببینی اشکای دونه دونه رو

حسرت محبتت رضا رو نالون می کنه

تقدیم به یکی از بهترین های خدا

شعرای همیشه غرق خونمو کِی بنویسم ؟

عمریه منتظر علاج دردم نمی دونم

یه رمان عاشقونس قصه ی دل بردن تو

جونمو پشت در خونه ی عشق قربونی کردم

همه میگن جوونا شادن و مستن دیگه بسه

دیگه شرمنده ام از چشمای دائم پر اشکم

کِی میگی واسه همیشه میای و پیشم میمونی ؟

عمریه گشتم و محرم واسه درد دل ندیدم

می دونی قوت قلبی واسه ی این دل عاشق

طاقتی نیست به دل ثانیه ها سال شده

کنج میخونه نشستم مست چشمای ندیده

منم اون عاشق دل خون که تو رو ندیده حتی

هی میخوام بگم که من دوستت دارم اما نمی شه

همه میگن که کیه اون که منو دیوونه کرده

                                                  رضا کاوسی

^{یه بلبلی بود یه روز      تویه گلستون ناز}

^{چه گلای قشنگی     تو هر کدوم بود یه راز}

^{هر گلی که می دیدی    یه بلبلی پیشش بود}

^{هر بلبلی می دیدی   یه گلی هم کیشش بود}

^{یه بلبلی بود اونجا    نشسته بود یه گوشه}

^{تنها توی گلستون    بازم مثل همیشه}

^{بلبله خوش صدا بود     اما صداش غمی داشت}

^{از اشکاشم میشد دید    تو دلش ماتمی داشت}

^{صدایی اومد آهای     بلبلای دیوونه}

^{اون که گلی نداره     واسه چی هی می خونه}

^{بلبله عاشق می خوند    از غم دوری از گل}

^{یه عمری دوری از گل     سخته واسه یه بلبل}

^{از بلبله پرسیدم    اون گله خوشگل کجاست ؟}

^{دستشو برد رو سینش    با گریه گفت همینجاست}

^{آی بلبله غزل خون    گلت بگو چه رنگه ؟}

^{با گریه گفت ندیدم!      اما خیلی قشنگه}

^{گفتم چرا نمی ری      که گلتو ببینی ؟}

^{براش آواز بخونی    روی شونش بشینی}

^{گفت که گلم نمی خواد     من بلبلش بمونم}

^{میگه نمیشه . سخته    می خواد واسش نخونم}

^{با بغض و گریه می گفت    گلم میگه یه روزی}

^{ازین همه محبت    گر میگیری می سوزی}

^{گفتم می دونه اینجا      به خاطرش می خونی ؟}

^{گل که زیاده اینجا     باز منتظر می مونی ؟}

^{اشکاشو پاک کرد و گفت      هزار سالم بگذره}

^{عشق فردا به اون گل      از امروزم بیشتره}

^{گفتم دیوونه ای تو    خندید و گفت قشنگه ؟}

^{گفتم چی ؟ گفت عشق من      واسه گلم یه ننگه ؟}

^{بلبل قصه حتی     از گل نداشت نشونی}

^{من اسمشو گذاشتم     عاشق آسمونی}

^{پاکیه عشق بلبل    میون اون گلستون}

^{انداخت منو به یاده     فرهاد و کوه بیستون}

^{خدا کنه بشنوه     اون گله ناله هاشو}

^{پاک کنه با گلبرگاش      اشک تویه چشاشو}

^{اگه گله قصه مون    شعر منو می خونه}

^{بهش میگم که قدره     بلبلشو بدونه}

^{بلبلای غزل خون     واسه گلا فراوون}

^{اما همه نموندن     بر سر عهد و پیمون}

                                  رضا . کاوسی

به نام عشق . خالق عشق . نگهدارنده ی عشق . جلا دهنده ی عشق و آفریدگار عشق من .

زخمه ای زد روزگار بر شکسته تار ما

                                               ناله ای آمد برون از دل بیمار ما

عشق . واژه ای غریب در دنیای محصور در توهمات امروز

عشق . رویای دلهای پاک و آرزوی پاک دلان این رویاست .

آری عشق زیباست

و عشق متولد دلی پاک است که پر شده از نور محبت و دمیده شد در آن لطف خدایی و جدا شد از دنیای مادی و دیده را از غیر او ببست و او را دید   . چه . حتی دیده نشده با چشم خاکی .

و لحظه ای بود روحانی و مقدس که عشق در دل کوچک و غمگینم روئید و دلم را پر نور کرد و تنهاییم را پایانی مقدس بخشید و هر روز این نهال زیبا رشد کرد و ریشه دوانید و شاخه گسترانید و تنومند شد و به اعماق وجودم رخنه کرد و جزئی جدایی ناپذیر شد و زندگی ام را مسیری مقدس بخشید و مرا کمال داد و نگاهم را زیبا کرد و باعث شد تا غیر تو را نبینم و هر لحظه به یاد تو باشم و هر لحظه قوی تر گشت و نامش شد :

عشق

و سوگند به لحظه مبارک روئیدن عشق . هرگز این درخت تنومند را از قلبم جدا نخواهم کرد و تا ابد این سینه را منزلگهی جاویدان برای عشق خواهم داشت و تا ابد به تو عشق خواهم ورزید .

تقدیم به رویای روز و شبم

فرشته آسمانه همیشه آبی ام

رضا 

من تک و تنها میان این سفر

             این مسیر لحظه لحظه پر خطر

رو به سوی عشق می آید دلم

             عشق باشد حل درد و مشکلم

از خدا خواهیم توفیق عمل

             از طلوع عشق تا روز ازل

دستهایم رو به سوی آسمان

            او کند یاری دلم را بی گمان

سازکی دارم کمی هشیارتر

       از نی و تار و دگر سازان بتر(بهتر)

ساز من مشق نوایی می زند

            نت به نت درد جدایی می زند

خط به خط دیوان من از آن تو

            این منم مجنونه هم پیمان تو

این منم آنی که از جان شست دست

           آن که معشوقش تویی قلب منست

خود به دریا زد دل و خم سر کشید

           از دیار خاکیان او پر کشید

رفت تا جایی که جز او را ندید

          ناله ای از سوز جانش بر کشید

گفت یارب مقتدای ما تویی

             بی کسم جانا خدای ما تویی

وز درونم از همه آگه تری

              مهربانی از همه خوبان سری

چاره کن دردم که درمانم تویی

              قوَّت آن عهد و پیمانم تویی

درد من درمان ندارد جز خدا

            باشد امّیدم ز غیر از او جدا

هر که عاشق شد غمش بسیار شد

             پس خدای مهربان غمخوار شد

آخرین بیت ام به روی توست یار

خوب دانی نیست بر این دل قرار

مهربانم از خدا خواهم تو را

پس ز قانونه طبیعت شد جدا

                       رضا . ک

_{نیمه شب خواب از ضمیرم پر کشید *** پس دهانم ناله ای دیگر کشید}

_{گوش گفتا بس کن این هنگامه چیست *** لب بگفتا کار ما جز ناله نیست}

_{چشم نیمی باز نیمی بسته شد *** از کلام این دو لختی خسته شد}

_{گفت چشمم گوش را ای نیک خو *** گر تو از لب شکوه ای داری بگو}

_{گوش گفتا چشم را ای سر به راه *** روز و شب او آه دارد گو چرا}

_{چشم گفتا آه ها کار دل است *** دل کلید حل درد و مشکل است}

_{دل کلام چشم را تفسیر کرد *** آه لب را اندکی تعبیر کرد}

_{ماجرا از یک نگاه آغاز شد *** چشم روزی با دلم همراز شد}

_{اندکی بعد اشک هم بیدار شد *** اندکی بود او ولی بسیار شد}

_{دل بگفتا آفرین بر اشک باد *** غصه هایم را کمی بردی ز یاد}

_{مرحم دردی ولی زود آمدی *** آتشی دارم تو در دود آمدی}

_{آتش دل دیده را هشیار کرد *** وان نگاه خفته را بیدار کرد}

_{آتش دل از دهان آمد پدید *** گفت آه و کل معنی را خرید}

_{آتش دل اشک را لبریز کرد *** اشک شد پیغام صلح این نبرد}

_{داستان گفت و گوی نیمه شب *** می نویسم پر ز غم در سوز تب}

_{آنکه این معنی بخواند جانم اوست *** روز و شب جانم فدای نام دوست}

  _{رضا .}      

زنــدگی یعنـی طـلـوعی اشکبار    نـیت اشــک طــلـوع از خـــــود بیار

اشــک اول در طـلـوع زنــدگی     گـــریــــه طــفـلـی ز شــوق بـــندگی

شوق طفــــلی در سرآغاز نفس     اشــک غــم بــهر ورودش در قــفس

زنـدگی یعنی ز خود پنهان شدن     طفل خـــــود را شیر دادن آن شـدن

شیره جـــــان را بکامش ریختن     بـــهر مـــهرش خود به میخ آویختن

زنــدگی یعنی عــلــــــی آموختن      با کــلامش سینـــه را افـــــروختن

یا عــلـــــی آموختن بر بی زبان     زندگی یعنی عـــلـــی در جان نهان

زنــدگـی یعنـی چـــراغ ره شدن     چـــون معلم بــهر طفلان مـه شــدن

زنـدگی یعنی الف ب یـا حســـین     خــــوانــدن اشعـــار بــابــای خمین

اشــک دوم در ســر ســجاده هـا     مست عشق و بی نیــاز از بـاده ها

زنــدگـی مـعـنــای دیــگـر داردم     او به سوی هجر و غـم می خواندم

زنــدگی یعنـی نگـــــاهی سوخته     بـــر دو چشــمان عـزیــزی دوخته

زنــدگی یعنـی دمــادم یـــــــاد او     مست و مخمور و گـریزان از سبو

زنــدگی یعنـی دمـادم در سـکوت     این سکوت از خجلت عشق تو بود

در حســاب رتــبه هـا مـا کمتریم     در دکـــــان عشق تـــــو ما مهتریم

زنـــدگی یعنـی نمــی خواند مــرا     از دکان عشق خـــــود راند مــــرا

اشـک سوم حاصل این غصه بود     از ســر هجـــر رخ مـــــاه تو بود

زنــدگی یعنــی دلــم دیـوانـــه ات     عـــاشــــق و مست خـم میخانه ات

صبح و شب در حسرت دیدار تو     ایــــن دل دیــــوانـه ام بـــیـمـار تو

زنـــدگی یعنـی خــدایا مـــاه مــن     چــــون تـحمل می کند این آه من ؟

زنـــدگی یعنـی دو چشم رو به در    صبـح و ظهر و شام حتـی تا سحر

زنـــدگی یعنـی مسیری پــر خطر    بـــهـر دیــدارش دمــادم در سفــــر

زندگی یعنی مرا عاشق بدان

چون گدایان آمدم مارا بخوان

                               رضا کاوسی

به نام آن یک و یکتا و بـــی همتا خـــدای من

بــــه نــــام مالک تنهای ایـــن تنــها خدای من

به نـام آسمان صاحب بــه نام آن پری مــالک

به نــام مــالک ایـن قلب مجـنون در خفای من

به نـام زیبایش کــه در ایــن ســینه جـــا دارد

دلـــم دارد هـــوای تـــربت پــاک رضــای من

به نامت ای پری چهره به نامت ای کمان ابرو

به نــامت نقش مــی بندد تــمام شعرهـــای مـن

به نـــام آفتاب تــــو     بــه نـــام ماهتاب تـــو

تــویی مهر فــزون جانا مــرنجی از جفای من

                                        رضا کاوسی  

همه جا حرف و سخن عشقه و مستی

دیوونه خـــداتــــو پس کی می پرستی

عشق تــــو عشق بــــــــه معشوقه دنیا

شاید ایــــــــن عشق نباشه توشه عقبا

شایدم عشق مــن و تو از هوس نیست

بدون امــا نمی شه نمره واسش بیست

نمـــــــــره عشـــق خـدایی بیست جونم

عـــــــاشـــق و مســت خـــدای مهربونم

                                                رضا

دل شکسته مرا ازین شکسته تر چرا ؟

لباس کهنه مرا ازین دریده تر چرا ؟

دل پر از غم مرا غم تو خون کند چرا ؟

ببین فراق روی تو به دبده چون کند چرا ؟

ز دیده خون ببارمو نفس نفس زنم چرا ؟

دوباره حرف مردن و دم از قفس زنم چرا ؟

بقیشو اگر خواستید بگید تا بنویسم 

                                                           رضا

وامانده از جـهان و نگاهش به دور دست

پـیچیده در درون قـفس بـاز نـالـه ای

پـژمـرده در کـویر امـیدم چـو لاله ای

گـویی کـه تـنگی قفس از بهر او کم است

بـهر فـرار او در ایـن سـینه محکم است

ایـن سـینه جـایگاه کـبوتر کشی شداست

از زنـده کـبوترم ایـن جان کشیده دست

گـر آفـریدگـار کـبوتـر فـقط خــداست

گــو طـالب کـبوتر دیـوانه ام کـجاست

                                                    شاعر : رضا

^{آی آدمـــای نـازنین              حرف جــــدایی نزنین}

^{دنـیا پـره ز غصـه ها              شمـا زیـادش نکـنین}

^{آی آدمــای مـهریون              نگاه کنین به آسمون}

^{خــدای مـا مـهربونه              چـرا میشین نامهربون}

^{فرشته های بی وفا             قلب و دل و میسوزونن}

^{یه رنگی سودی نداره           چون مثله دنگین کمونن}

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM